Het voordeel van ons zomerhuis is dat we er ook in de winter naartoe kunnen, of in de herfst of wanneer we maar willen. Zolang we maar verlof hebben. Zoals deze week: de novembervakantie, de vakantie waarin we onze doden horen te herdenken. Al vind ik dat behoorlijk creepy klinken. Ik herdenk geen doden, maar levenden, die nu toevallig zijn gestorven. Mijn moeder bijvoorbeeld. Het is de eerste Allerheiligen zonder haar. Achteraf gezien ben ik dankbaar dat ze niet wou begraven worden. Anders had ik me schuldig gevoeld dat ik nu niet daar was, bij haar, bij haar graf op het kerkhof. Nu konden we naar hier afreizen, zonder schuldgevoel en met mijn moeder, dichtbij zoals altijd, in onze gedachten. Ondanks alles, het vallen van het blad, de somberheid van de dagen, verheug ik me op mijn lege to do-lijst, het hoopje boeken en de stapel houtblokken voor het haardvuur. Ik ben vast van plan deze periode te eren met een week van stilte, van rust en herfstkleuren.
Mijn vakantie begint dus grotendeels al liggend, meer bepaald al lezend. Net voor de afreis ben ik boeken gaan halen in de bib, een mix van romans en non-fictie. Een boek uit die laatste categorie heet ‘De moed van de imperfectie’ van Brené Brown. Volgens de cover een New York Times bestseller. Niet dat ik ervan uitga dat ik het daarom graag zal lezen, maar het was iets in die titel die mij aantrok. Misschien omdat ik nogal vaak in de knoei lig met wat je moet doen, wat je zou moeten doen, wat je had kunnen doen, wat je vooral niet moet doen en wat je -alles ten spijt- nu eenmaal gewoon doet. Het blijkt een pleidooi om perfectionisme en stress los te laten. Volledig mijn ding als ik het zo lees, alleen blijf ik met vraagtekens zitten over de praktijk… Soms is het geen keuze hoe je je voelt, maar voel je gewoon.
Na een poosje, zo halfweg de week, vind ik het welletjes geweest met al dat liggen en niks doen en stel ik helemaal vrijwillig voor om toch maar die verfpotten open te trekken die we hebben meegebracht. Die hadden we uiteraard met voorbedachte rade mee. Voor het geval er één van ons twee deze week zin zou hebben in een kleurrijk avontuur. We waren het er al een tijdje over eens dat de living met haar citroengele muren – een keuze van de vorige eigenaars- toe was aan een make-over. We kozen voor een herfstig mosgroen en al bij de eerste strepen verf op de muur, vragen we ons luidop af of het toch niet te donker is. Als de langste muur volledig is bedekt, is er geen weg meer terug. ‘We kunnen het later nog altijd overschilderen,’ zegt Filip die mij assisteert. Terwijl ik boven op de ladder vervaarlijk met de verfrol sta te zwaaien, dartelt hij rond mij met afplaktape, een natte vod voor onbedoelde spatten en doeken om het parket af te dekken. De donkergroene verfstreep die ondertussen op mijn voorhoofd zit, moet een extra diepe kronkel vormen, als ik hem fronsend aankijk. ‘Dat kan altijd, maar niet in de eerste dertig jaar als het van mij afhangt. Ik kan leven met mosgroen.’ Al geef ik toe dat de echte reden van die uitspraak niet voortkomt uit een ineens opwellende passie voor de kleur, maar eerder vanuit een diep verlangen naar een living die niet meer overhoop ligt, waarin ik weer vredig terug in mijn boek kan duiken. Maar iets houdt me tegen om er de brui aan te geven. Ergens vind ik dat ik nu moet afmaken waar ik aan ben begonnen. Dat staat vast ook ergens in dat boek. Na twee dagen doorschilderen, voel ik oprechte trots over mijn doorzettingsvermogen. Bij het avondeten in onze nieuwe living, kijken we al kauwend tevreden rond. Het groen is ondertussen wat zachter uitgevallen nu het is uitgedroogd. We zijn het erover eens dat het er heel cosy en gezellig uitziet. Missie geslaagd zou je denken.
Afgezien dan van een paar plekken waar de verf niet zo goed dekte en waarvan ik verkeerdelijk dacht die te kunnen retoucheren, maar die daardoor net extra donker zijn gaan aftekenen. Wanneer ik na het eten eindelijk weer languit lig, zie ik ze blinken in de verte, net boven de rand van mijn boek. Aan al wie er iets over zegt, zal ik het toegeven: ‘Ja, ik heb geschilderd, en nee het was niet met de moed der wanhoop, maar met de moed van de imperfectie…´
Altijd heel benieuwd naar jouw reactie!