Categorie: 2026

‘Mag ik iets vragen mevrouw? Kan je hier ook…’ De man stopt abrupt zijn zin omdat de vrouw naast hem aan zijn mouw trekt en hem er attent op maakt dat ik vermoedelijk geen personeel ben maar -afgaande op mijn half opgedronken latte macchiato- waarschijnlijk gewoon een klant van dit bibliotheekcafé. Ik bevestig haar vermoeden en ook de man ziet nu zijn vergissing in. Hij dacht vast dat ik zo’n infodesk bemande, zoals in de Ikea, omdat ik hier toevallig alleen achter een laptop zit aan zo’n hoge tafel. Hij verontschuldigt zich en loopt verder op zoek naar een antwoord op zijn vraag. Nu ik toch even uit de flow ben, laat ik mijn blik even ronddwalen.

Het zit in kleine dingen. Het kruipt overal tussen en achter. Het blijft onverwachts en ongevraagd opdoemen. Net als confetti die je tot maanden na carnaval nog terugvindt. In spleten, kieren en holtes van je leven. Zo vind ik overal snippers herinneringen aan mijn moeder. In alles voel ik die eeuwige stilte die ze achterlaat. Achter de gordijnen van haar leegstaand appartement, tussen de resten van haar inboedel in onze garage, op het zwarte scherm van haar levenloze gsm, in de leemtes van mijn weekschema waarop ik normaal bij haar langsging, en vooral in die onbeweeglijke lijnen van haar glimlach op haar foto aan de muur.

Je kent het wel, die frustratie wanneer je tijdens het koken snel een verpakking wil opensnijden maar de schaar niet op z’n plek ligt in de keukenlade. Eerst blijf je wat zenuwachtig staan scharrelen in de lade, maar uiteindelijk trek je je plan met een scherp keukenmes, terwijl je je blauw ergert aan je gezinsleden die elke keer je keukenschaar komen pikken voor van alles en nog wat en die dan ook nooit eens terugleggen. Maar dan, nauwelijks een half uur later, zie je die schaar blinken op je bureau, waar je hem zelf hebt laten liggen na het inpakken van een kerstcadeautje… Je initiële ergernis verdwijnt als sneeuw voor de zon. Dat is heel normaal. We ergeren ons veel sneller aan de onvolkomenheden van een ander, dan aan die van onszelf. Het is een natuurwet. Net zoals iedereen vindt dat zijn eigen scheten niet stinken.