Work-life balance? Dat is de grootste bullshit die er bestaat. Het zijn niet mijn woorden! Maar die van een guru. Je weet wel, zo’n oude Indiër in loszittende kleren, een witte baard en een Facebook-account. Af en toe zie ik een bericht van hem passeren waarin hij een of andere levensvraag beantwoordt. De provocerende titel van dit filmpje wekt mijn nieuwsgierigheid. Het is niet meteen een uitspraak die je verwacht van zo’n verlichte geest. En toch zegt hij het letterlijk. Meer nog. Hij stelt dat het concept ‘work-life balance’ misschien wel de oorzaak is van de golf aan burn-outs in het Westen. Want hoe kan je een balans houden tussen werk en leven? Alsof dat twee afgescheiden werelden zijn? Alsof we niet leven tijdens onze job?
‘Er is maar één ding. En dat is leven,’ besluit de guru.
Een paar dagen later zit ik op mijn werk en ben ik een Excel-lijst aan het controleren op fouten. Er heerst een relatieve rust in ons landschapsbureau. In de verte speelt de radio gedempte muziek. De vier personen rond mijn eiland zitten geconcentreerd te werken. Hoewel de tegenoverliggende collega’s aan het zicht onttrokken zijn door een opstaande scheidingswand, horen we elkaars geluiden: haastige aanslagen op een toetsenbord, papieren die over elkaar schuiven, een iets te luidruchtig telefoongesprek en sporadisch ook wel eens iemand die luidop zucht of binnensmonds vloekt… Dat zijn we gewoon. De oorzaken kunnen heel divers zijn: een programma dat vastloopt, een koffievlek op een document of een aanstootgevende zin in een e-mail die net binnenfloept. We stellen er geen vragen over in de wetenschap dat we het wel zullen horen als de betrokken collega zijn hart wil luchten over het euvel. En inderdaad. Er komt een vraag van over de scheidingswand gewaaid. ‘Wie wil er nu nog blijven werken na zijn pensioendatum?’
De uitspraak lokt onvermijdelijk een gesprek uit over dat fameuze pensioen. Wat voor de jongste onder ons een abstract gegeven is in een absurd verre toekomst, is voor de collega’s met meer anciënniteit iets om naar uit te kijken binnen een aftelbare tijdspanne. Al heerst er veel onduidelijkheid over die tijdspanne, zeker nu er op MyPension ook niets meer van informatie te rapen valt… De pensioendatum is een flou gegeven geworden, als een regenboog in de verte die je nooit exact kan lokaliseren. Het meest frustrerende is dat de ingangsdatum door allerhande factoren wordt beïnvloed. Factoren die verrassend weinig met je eigen loopbaan te maken hebben, maar veeleer met de toestand van de staatskas en politieke onderhandelingen. We besluiten dat we er ons maar beter kunnen bij neerleggen. Veel kans dat we hier nog ettelijke jaren tegenover elkaar zullen zitten, tot we 67 zijn bij voorbeeld. Een collega noteert nog snel de 67ste verjaardag van de andere collega in haar agenda, kwestie van geen afscheidsfeestje te missen. De stilte keert terug, enkel nog de vertrouwde geluiden van de collega’s op de achtergrond. Mijn Excel-bestand krijgt weer mijn volle aandacht en plots ook dat klein stemmetje in mijn hoofd dat zegt: ‘Verdorie ja, meneer de guru, ik leef!’
Altijd heel benieuwd naar jouw reactie!