Auteur: Iris Salembier

Lezing

De afgelopen week heb ik me als een echte groupie gedragen. Ik ben een artiest gevolgd op zijn tournee om twee keer hetzelfde optreden te zien, heb daarvoor het hele land doorkruist en durfde pas de tweede keer een handtekening te vragen. Maar toegegeven, alles berustte op een misverstand.

Idolen heb ik nooit gehad. Op de pennenzakken van vriendinnen in de middelbare school stonden namen in zwarte alcoholstift: Sting, Bon Jovi, George Michael… In hun kamers hingen de bijhorende levensgrote posters, die ze voor het slapen kusten, bij wijze van oefening voor als dat ooit zou voorvallen. Bij optredens bivakkeerden ze naast de artiesteningang en kwamen nadien euforisch terug op school met een simpele handtekening. Voor hen was dat het summum. Pas dan mocht je jezelf een echte fan noemen. Mijn pennenzak was onbeschreven en de muren in mijn kamer ook. Gelukkig, want van mijn vader mocht ik geen duimspijkers in de muur prikken.

Maar zeg nooit nooit.

Meer lezen over Lezing

Happy single

Dit weekend ben ik uitzonderlijk alleen thuis. Met alleen bedoel ik, echt alleen, dat is zonder kinderen, zonder man, zelfs zonder huisdier. En hoewel ik bewust voor kinderen koos en 100 % toerekeningsvatbaar was toen ik in de trouwzaal mijn ‘ja’ uitsprak, toch moet ik toegeven dat ik er echt naar uitzie om eens een weekend te leven als een happy single.

Meer lezen over Happy single

Allergie

Dag dokter, ik heb last van een soort allergie, denk ik. Ik heb heel diverse symptomen: vermoeidheid, maagoprispingen, veranderingen van mijn persoonlijkheid, misselijkheid… Het sluimert al meer dan een jaar in mijn lijf. Eerst had ik het vooral als ik ’s avonds in de zetel zat en naar het nieuws keek. Dus keek ik niet meer naar het nieuws. Maar dan had ik het ook op het werk als mensen over het nieuws spraken. Ik blafte ze af, wat totaal niet in mijn karakter ligt dokter om zo onbeleefd te zijn, maar het was sterker dan mezelf. Ik dacht dat ik een burn-out had of een depressie…

Meer lezen over Allergie

Kamperen

Als manager van een gezin van vier -vijf als ik de hond meetel- heb je na afloop van een schooljaar wel eens nood aan vakantie. Enige nadeel is dat een vakantie enkel kan plaats vinden als je erin slaagt die zelf nog met je laatste krachten te organiseren. Vergelijk het met een bedrijf dat gaat verhuizen: als manager sta je eerst in voor alle voorbereidingen achter de schermen, een geschikte locatie zoeken die betaalbaar is, de medewerkers inlichten, de verhuis praktisch uitwerken, instructies geven over wanneer iedereen moet verhuizen, hen informeren wat ze moeten inpakken, liefst op een lijstje met duidelijke deadlines erbij en tussen dat alles door vragen beantwoorden van het ongerust personeel waar je zelf ook het antwoord niet op weet. Datzelfde gevoel heb ik een beetje als wij met ons gezin op vakantie vertrekken.

Meer lezen over Kamperen

Vaccinatiecentrum

Ik heb net mijn eerste spuitje gekregen. De vaccinatie-vrijwilliger vraagt me nog een kwartiertje te rusten. Ik kijk rond naar de geïmproviseerde wachtzaal op de groene sportvloer met gekleurde lijnen. De gele zijn voor volleybal, de oranje voor basket, de witte voor tennis. Vroeger zou mijn vader uit zijn krammen zijn geschoten als iemand met gewone schoenen hier over liep. Nu staat het hier vol met stoelen met metalen poten. Ik kies er één uit ter hoogte van de driepunter-lijn van het basketbalveld. 

Meer lezen over Vaccinatiecentrum

Personeelsfeest

Voor mijn werk (een academie voor beeldende kunst) stel ik wekelijks op dinsdag een nieuwsbrief op naar het lerarenteam. Ik moet hen informeren over vergaderingen, afspraken, to do’s, deadlines, administratieve taken. Het soort lectuur waar mijn lezerspubliek niet op zit te wachten: in dit soort taken kunnen ze hun artistieke vrijheid niet kwijt. Elke week moet ik dus alles uit de kast halen om de leesstatistieken op peil te houden. Ik verwerk grapjes in de aankondiging van een vergadering, maak opzettelijk schrijffouten in de hoop er reactie op te krijgen of las een knop in die ze na het lezen moeten aanklikken  waarna ze beloond worden met een cartoon… Toch hebben deze ingrepen niet het verhoopte effect. Beeldende kunstenaars liggen niet wakker van schrijffouten, kunnen zelf veel beter cartoons tekenen en zien de humor niet in van grapjes uit de ambtenarij…

Meer lezen over Personeelsfeest

Moederdag

Vijf jaar geleden. De dag voor Moederdag. Mijn zonen van 8 en 10 jaar wandelen naar de supermarkt met een rugzak alsof ze op expeditie vertrekken. Ze hebben een bijzonder missie: boodschappen doen voor Moederdag. De dag erna blijf ik extra lang in bed liggen, tot ik hen de trap hoor op stommelen. Even later lig ik te genieten van een luxe ontbijt met cava en al. Als de cadeautjes zijn uitgepakt en de cava ontkurkt, verneem ik dat een mevrouw hen gisteren in de supermarkt aan de kassa had tegengehouden omdat ze een fles cava wilden kopen. Als ze hun leeftijden optelden waren ze samen 18, maar dat telde niet als excuus. Dat het voor de liefste mama van de hele wereld was wel. Het heeft niets gescheeld of ik had als verrassing de kinderbescherming aan de deur.

Meer lezen over Moederdag