Terrible two

Baby’s. In het begin zijn ze allemaal wollig en zacht. Je kan er verwonderd naar blijven kijken, je kan er uren over vertellen tegen vrienden. Alles wat ze doen is entertainment. Hoe hun ogen knipperen, de geluidjes die ze produceren, hun blonde babybles, de beweging van hun handen, hun glimlach. Alles is grappig en leuk. Maar rond hun tweede levensjaar vindt er een schokkende metamorfose plaats.

Terrible two’s. In de ontwikkelingspsychologie is het een gekend fenomeen. Niets van dat schattige lijkt nog overeind te blijven. Ouders zakken los door hun roze wolk heen omdat hun engeltje ineens duivelse trekken krijgt. Het is het moment waarop elke normale mens met heimwee terugdenkt aan die periode van zorgeloze vrijheid.

Maar gedane zaken nemen geen keer. En de natuur is slim, na al die tijd ben je net genoeg gehecht geraakt aan het kind, waardoor de kans klein is dat je hem nu nog ter adoptie zou afstaan. En dus moet je ermee leren omgaan. En hoewel het een extreme uitdaging kan zijn, het is geruststellend te weten dat het perfect normaal is, dat het een teken is dat je kind evolueert. Na die babyfase -waarin hij als het ware nog één was met de moeder- ontdekt je baby nu dat hij een zelfstandige entiteit is. Hij voelt dat hij iemand is, een eigen persoontje, met een eigen wil. En dus tast het kind zijn grenzen af, test hij uit hoever hij kan gaan. Vandaar dat terrible two’s iedereen op de kast jagen. Ze krijgen woede-aanvallen, schreeuwen alles bijeen als ze hun zin niet krijgen, blijven koppig op de grond liggen of stampen hun speelgoed kapot omdat ze niet willen delen… Ze doen het gewoon omdat het kan, omdat het werkt, en ze blijven het herhalen, vooral wanneer ze merken dat ze met hun kleine ikje erin slagen reactie uit te lokken bij hun omgeving. Dat vinden ze fantastisch. Ze krijgen aandacht en daar genieten ze van. Maar zoals gezegd, dat is allemaal perfect normaal, voor een tweejarige…

Ik ben gelukkig al ver voorbij de fase van puberende peuters. Maar ik moest hier ineens aan denken terwijl ik naar het nieuws zat te kijken. Het ging over het potsierlijke gedrag van een volwassen man wiens naam ik niet meer wil uitspreken omdat hij al meer aandacht kreeg dan goed voor hem is. Als je niet weet wie ik bedoel, herlees deze blog dan eens van bij het begin, je zal meteen weten over wie ik het eigenlijk al de hele tijd heb. En als je het wel weet, lees toch nog eens van bij het begin, de gelijkenissen zijn schokkend.

(Nee, niet verder lezen! Eerst opnieuw lezen vanaf het begin, dat is vanaf het woord baby. – Ik wacht hier wel even…)

Voila. Nu zal je volledig begrijpen waarom ik het interessant vond deze tips te delen. Het zijn tips die ik online vond over hoe omgaan met peuters en bij uitbreiding met mannen in hun terrible-tweede ambtstermijn. Ik stel voor dat we deze techniek -te beginnen met punt 1- vanaf nu massaal toepassen, in het nieuws, in de pers en op sociale media.

Ik wens iedereen veel succes!