‘Ah les Belges!’ Zo begroet de madam van de superette ons iedere keer we haar winkel binnen komen. Ze maakt er een sport van elke klant persoonlijk te begroeten en bij het afrekenen aan de kassa een klapke te doen. Dat laatste is de wederdienst die je moet leveren om van haar aanbod te mogen profiteren. Het gevolg is dat ze alles weet over iedereen, meer dan op de mairie ooit is gekend. Alleen zij kent de dorpsbewoners echt, hun huwelijksproblemen, hun kwaaltjes, alleen zij weet waar de toevallige passanten vandaan komen, en het is zij die als eerste de nieuwkomers ontmoet in het dorp, zoals wij. Zelfs al duurt het onhandig lang om iets in het Frans uit te leggen omdat je struikelt over werkwoordsvervoegingen, ook al staat er een rij lokale klanten achter je te wachten: het is haar winkel, iedereen gelijk voor de wet, je vertrekt niet zonder je klapke.
Meer lezen over Tomaten IAuteur: Iris Salembier
Onze Vader
De laatste tijd moet ik vaak aan mijn vader denken. Vorig jaar was het twintig jaar geleden dat hij stierf, dat is al lang, maar toch. Vaders hebben een blijvende impact, zelfs nadat ze dit leven schijnbaar hebben verlaten. Een vader zit genesteld in je ziel, in je leven, in de keuzes die je maakt, in je angsten, in je gelukjes. Hij was geboren in de oorlogsjaren en leerde ons het belang van zekerheid, sparen, plichtsbewust en voorbeeldig zijn, studeren. Ik weet dat hij trots op mij was, niet dat hij dat ooit heeft gezegd -dat zei je toch niet zomaar tegen iemand- maar ik hoorde via anderen hoe hij vertelde dat ik op de universiteit zat, dat ik mijn diploma had behaald, dat ik vast werk had… Dat werk dus, dat ik net heb opgegeven… Dus ja, ik denk nog vaak aan mijn vader.
Meer lezen over Onze Vader
Recensie
Dit is geen recensie. Daar durf ik me niet aan te wagen. Vooral omdat ik het nog niet heb uitgelezen, wat voor mijn doen bijzonder merkwaardig is. Want het gaat hier voor alle duidelijkheid over een boek van mijn nummer één auteur. Je weet wel, die opperschrijver die ik al vele keren in deze blog heb opgevoerd. Hij, die mijn liefde voor schrijven én lezen nieuw leven heeft ingeblazen. Die grote meneer met zijn koninklijke naam ´Ilja Leonard Pfeijffer’ heeft eindelijk een nieuw boek geschreven met de tongbreker als titel: Alkibiades.
Meer lezen over Recensie
Afscheidsbrief
Beste collega’s
Honderden, zoniet duizenden, e-mails, brieven, berichtjes, verslagen, uitnodigingen… heb ik naar jullie verstuurd, maar deze mail is verreweg de moeilijkste. Niet alleen omdat dit het eerste bericht is na een paar maanden afwezigheid, maar vooral omwille van de inhoud. Een persoonlijke boodschap die niet alleen een impact heeft op mij, maar ook op jullie.
Meer lezen over Afscheidsbrief
Wolken
Sinds enkele maanden doe ik oefeningen voor meer focus en innerlijk rust… via meditatie. Oef! Het grote woord is eruit. Ik gebruik het niet graag. Het heeft een veel te hoog spiriwiri-gehalte. Het schrikt mensen af en Filip kijkt altijd zo angstig als ik erover praat. Dus zeg ik hem gewoon ‘ik ga mijn oefeningen doen’. Ik laat in het midden welke dat precies zijn. Mogelijks denkt hij dat ik buikspieroefeningen doe of gezichtsyoga tegen de rimpels of geheugentestjes om mijn brein in conditie te houden… Het belangrijkste is dat hij weet dat ik voor een tijdje verdwijn en niet wil gestoord worden. Ik vertrek naar de verste uithoek in ons huis, een plek waar niemand toevallig binnen valt, waar ik niemand de trap hoor op- of afdonderen, waar het geluid van de deurbel niet hoorbaar is en waar mijn pubers mij niet komen zoeken om te vragen wat we gaan eten: de dressing.
Meer lezen over Wolken
Parfum
Een gedeelde hobby van Filip en mij is rondneuzen in Ecoshops, kringwinkels en rommelmarkten. De bezigheid stond de laatste tijd op een laag pitje, omdat ons huis naar mijn gevoel verzadigd is van spullen en de garage ook nog vol staat met meubilair van de verhuis uit Frankrijk. Maar sinds enkele weken is de behoefte weer wat aangewakkerd door het vooruitzicht onze nieuwe stek in Frankrijk in te richten.
Meer lezen over Parfum
Kunstkritiek
Voor een schrijfcursus kreeg ik de opdracht een blog te schrijven over het schilderij ‘Nighthawks’ van Edward Hopper. Dat is een klassiek werk met een nachtelijk tafereel van zo’n typisch Amerikaanse eetcafé, ook wel diner genoemd. Ik had dat werk al ooit gezien, maar om er een blog over te schrijven, leek het met toch interessant wat extra informatie op te zoeken.
Meer lezen over Kunstkritiek
Tulpen
Vorige zomer vroeg mijn schoonvader, “wat is dat eigenlijk dat bolvormig potje dat daar staat?” We zaten buiten te barbecueën. Hij wees naar een wandrekje onder het afdak dat Filip had gemaakt als een soort van barmeubel en bij gebrek aan glazen en flessen had opgevuld met wat curiosa: lege ginflessen, kandelaars, keramieken beeldjes en dat ene ding… Het stond er al lang. Ik had het al talloze keren gezien, was er dagelijks aan voorbij gelopen op weg naar de garage, maar besefte nu dat ik bij god niet wist wat het was en dat ik mij dat zelfs nog nooit had afgevraagd. Tot nu. Nu het werd uitgelicht, intrigeerde het mij zo erg dat ik mijn bestek naast mijn bord liet vallen, opstond en het jarenlang genegeerde voorwerp met veel ontzag van het rek nam.
Meer lezen over Tulpen
Huisbezoek
Het regent, geen ideale dag voor makelaars om huizen te verkopen. Maar onze makelaar heeft geluk. Filip is goed voorbereid. Hij heeft het huis al bezocht via Google Streetview. Toen was het stralend weer. Zo wist hij hoe de gevel eruit zag in de blakende zon, dat het modderige gras in de tuin ook groen kon zijn en dat de kale takken over het terras in de zomer een prachtige blauwregen was. Het was toen zo’n aangenaam weer dat hij zelfs nog wat verder was gewandeld, hand in hand met het oranje Streetview-mannetje had hij het hele dorp al bezocht. Toen we hier gisterenavond na 930 km autostrade aankwamen, wees hij me alle bezienswaardigheden aan alsof hij hier in een vorig leven had gewoond: de kerk, het stadhuis, de superette, de kapper, een pizzeria, de restaurantjes. Deze makelaar heeft maar één troef meer in handen: de sleutel om de binnenkant van dit huis te bezichtigen.
Meer lezen over Huisbezoek
Midlife
‘Mama, moet jij nog altijd niet gaan werken?’
Ik ben al een tijd thuis als Mattis mij op een maandagmorgen die vraag stelt net voor hij naar school vertrekt. In het begin leek het er nog op dat ik ziek was, een griepje, migraine… waardoor hij het niet vreemd vond dat ik zo vaak in bed lag. Maar ondertussen zijn we een paar weken verder, ben ik al wat actiever, slaap ik minder en doe ik vooral mijn uiterste best te verbergen dat ik de ganse dag niets doe. Toch ontgaat het hem niet dat ik op dit uur van de dag nog op mijn dooie gemak in mijn pyjama de vaatwas sta te ledigen. Ik mompel iets wat in mijn hoofd klinkt als een nee. Ik weet wat er nu zal volgen, maar begin te panikeren dat ik helemaal niet weet hoe ik het zal aanpakken. Dus duik ik struisvogelgewijs met mijn hoofd in de vaatwasmachine in de ijdele hoop dat ik van daaruit geen verdere vragen zal horen.
Vleermuys 