Iris Salembier

Facebook

Mijn Facebook vrienden…. waar zijn ze, wat doen ze, wat drijft hen? Dat vraag ik me de laatste tijd vaak af. Want ik vind ze niet meer? Iemand moet dringend de digitale versie uitvinden van de sticker “geen reclamedrukwerk a.u.b.” om te kleven op mijn Facebook-postbus. Want ik verzuip in advertenties, filmpjes en reclame! Zo erg dat ik mijn eigen vriendjes niet meer terug vind!

En ja, toegegeven, de reclame is wel zeer gericht. Daar heb ik absoluut geen klagen van. Het zijn altijd precies die spullen waar ik nood aan heb in mijn leven, die worden geëtaleerd. Dankbaar voor zoveel ingenieuze efficiëntie moet ik toch minimum alles eens bekijken, vind ik… Heb ik even gegoogeld naar krabpalen om te voorkomen dat onze poes de zetel als krabmuur gebruikt, dan krijg ik meteen erna een collectie coole krabpalen te zien tot in 5 etages, maar evengoed van nieuwe zitbanken, én van pedicure-sets voor kleine huisdieren….. ook allemaal opties natuurlijk! Enig nadeel van de nogal overvloedige waaier aan keuzes is dat ik als twijfelaar, aan keuzestress bezwijk en al lang geen zin meer heb in de aankoop van een krabpaal. Met die twijfelaars-factor houdt het algoritme van Facebook (nog) geen rekening vermoed ik….

En ja, eigenlijk was ik op Facebook om een inkijkje te krijgen in het leven van mijn zelf gekozen vriendjes. Maar nu zie ik toch wel continu filmpjes ! Een halfuurtje facebooken en je beleeft een rollercoaster aan emoties! Nu eens door de meest schattige huisdieren ‘ever’ van over heel de wereld, dan weer macho-mannen die hilarisch ongelukkig in een zwembad belanden, en soms ook lieve weeskindjes die net op een originele manier te horen kregen dat hun stiefpapa hen wil adopteren, ja zeer aandoenlijk !

Maar euuh, ik durf het bijna niet zeggen, maar ik ken die mensen helemaal niet hé. Waarschijnlijk is er iets mis met mijn Facebookaccount?

Terwijl ik verder op zoek ga naar mensen die ik wél ken, wordt mijn aandacht getrokken door een artikel met onthullende details over het laatste familiedrama, als ik dat wegklik zie ik een preview van wat er vanavond zal gebeuren in Thuis (interessant voor het geval ik geen tijd heb om te kijken), en daarna ook een post-view van de programma’s die ik al heb gemist, en dan vallen mijn ogen op zalige schoenen! Ze blijken wel van de andere kant van de wereld, maar gelukkig net in promotie en nog goedkoper dan de in de winkel een paar straten verder!

Maar euh…. waar was ik nu weer mee bezig?

Ah ja, juist, mijn vrienden ! Maar waar zijn jullie toch!? En wat deden jullie vandaag? Vroeger wist ik tenminste nog wat jullie aten op restaurant, ik kon meekijken in jullie bord en wist met wie je daar zat! Ik zag foto’s van jullie pasgeboren baby’s nog met navelstreng en al! Maar tegenwoordig deelt niemand nog iets ! En als ze dat al doen, vind ik het niet terug tussen die massa’s reclame en fake-filmpjes….

Echt waar, vroeger won ik ongelooflijk veel tijd met Facebook. Ik hoefde mijn vrienden niet meer te bellen, om te weten dat ze op reis waren en kon me de tijd besparen bij hen binnen springen nadien om die reisfoto’s te gaan bekijken en beleefd hun vakantieverhalen te aanhoren. En ik moest geen moeite meer doen verjaardagen te onthouden of laat staan verjaardagskaartjes te sturen ! Ik moest niet meer langs gaan bij familie om mij nog de namen te herinneren van hun kinderen. En van kennissen volstond het af en toe eens een foto te liken bij wijze van erkenning, zo verloor ik tenminste geen tijd meer hen te begroeten op straat, want ja eerlijk gezegd, zó goed ken ik ze nu ook weer niet eigenlijk …

Maar nu weet ik het zo niet meer, hoe moet het nu verder? Waarom maakt Facebook eigenlijk geen betalend profiel zonder reclame? Van alle andere Apps, wordt mij dat om de haverklap gevraagd: ‘upgrade naar App zonder reclame?’ Hoeveel keer heb ik dat al weg moeten klikken? Mark Zuckerberg zal dat geen goed idee vinden, Facebook zonder reclame, want anders had hij het al lang gelanceerd.

Maar Facebook zonder vrienden, dat vind ik dan weer geen zo’n goed idee….

Misschien moet ik toch een Facebook detox overwegen, of zelfs cold-turkey-gewijs meteen helemaal stoppen. Het zou in ieder geval een tijdsbesparing kunnen zijn. En wie weet, vind ik dan wel weer vrienden terug ? Of heb ik tijd om zelf met hen op restaurant te zitten!

September

Ik ben geen ochtendmens, en al helemaal niet in september. Zelfs het meest vredige boedha-belletjes-geklingel, dat ik als wekkergeluidje heb ingesteld, klinkt op een maandagmorgen in september als een nietsontziende boosaardige wake-up call vol leedvermaak !

September schiet onverbiddelijk als een rollercoaster uit de startblokken, meteen volle gas, meteen voluit, alles uit de kast en alles tegelijk! Als fulltime-uithuis-werkende, daarnaast binnenshuis-licht-chaotische huisvrouw en uiteraard ook manager-moeder (met nadruk op ‘moe’…) van 2 beginnend puberende zonen, is het wel eens chaos in mijn hoofd en ja, ook in mijn huis.

Maar er is geen ontkomen meer aan nu, die rollen moeten weer opgenomen worden, met de nodige kortsluitingen en conflicten tot gevolg.

Kies ik de rol van de loyaal bijspringende collega die wat langer doorwerkt tijdens de septemberdrukte? Maar dan kan ik niet tegelijk de attente mama zijn die na schooltijd de kinderen opwacht met verse bananenmilkshake ….

En ik ben liefst de relaxte, gezellige partner, die alle tijd heeft voor een aperootje samen, maar dan moet ik het licht geïrriteerde huisvrouwstemmetje in mijn hoofd verdringen dat mij wil herinneren aan berglandschappen van was en strijk, die zich aan het vormen zijn. Maar zou ik toch beter niet eerst een halfuurtje op de cross-trainer mijn conditie weer op gang trappen, want die zit ook in een serieuze dip na de luilekkermaanden….

En dan heb ik nog niet gesproken over vrienden en hobby’s. Zelfs op dat vlak is er keuzestress. Want als ik kies voor een bijklets-avondje met vrienden, wanneer is er dan nog eens tijd om wat bijeen te schrijven voor mijn blog?

Het goede nieuws is dat er altijd een keuze is! En als ik dan toch mag kiezen, dan kies ik voor het leukste! En dus, als de kids dan na de ochtendrush, mogelijks in ongestreken kleren (tja, ik moet toch consequent blijven in mijn verhaal hé ….) naar school vertrokken zijn, kies ik voor een me-time-momentje, ik alleen met een koffie en mijn IPad. Dan geniet ik ervan de Scrabble-App te openen en rustig de tijd te nemen een zo lang mogelijk woord te zoeken, of toch met zoveel mogelijk punten.

Pas daarna fiets ik naar het werk, en laad ik me onderweg op om de collega te zijn zonder ochtendhumeur.

De Turkse kapper die naast het werk is gevestigd, staat buiten wat te wachten op klanten. Hij begroet ondertussen een Aziatische man aan de overkant die ik herken van de noodlebar, en die zo te zien tijd heeft voor een wandelingetje. De hardwerkende zelfstandigen zijn blijkbaar verrast elkaar zo werkloos aan te treffen, want terwijl ik mijn fiets op slot zet, hoor ik hen tot mijn verbazing en bijna verontschuldigend tegen elkaar zeggen: ‘september is een rustige maand hé !’

Ik bedenk dat het misschien het moment is een afspraak te maken bij de kapper voor de jongens… en als lunch zal ik een noodle-soepje eten, verdorie !

Vakantie

Als mijn grootste zorgen zijn, welke kleur nagellak er matcht bij mijn bikini, op de hoeveelste pagina ik was beland in mijn boek, of er nog een nieuw laagje zonnecrème nodig is, en vanaf hoe laat een aperitief is toegelaten, dan is het vakantie.

Vanuit de ligzetel naast het zwembad kijk ik uit op de zijgevel van ons zomerhuis. Daar hangt een groot uurwerk, zo één als op een kerktoren, een grote metalen wijzerplaat met gouden Romeinse cijfers. Alleen de wijzers ontbreken, die hebben de val niet overleefd, toen de klok een tijd geleden door een herfstige rukwind terecht kwam op de oprit. Het metalen geval was gelukkig net naast de geparkeerde auto’s terecht gekomen. Sindsdien is er dus enkel nog de wijzerplaat zonder wijzers en staat de tijd hier stil. Geen klokken, wekkers, kalenders of deadlines. Alleen een zee van tijd waarin ik me laat drijven… en onderdompel in de zalige stilte.

En stilte is er in overvloed, met daartussen het getjirp van krekels, het ruisen van bomen, het gezellig gekakel van kippen bij de buren, het zacht geklots van het water in de skimmers van het zwembad, en sporadisch in de verte een auto die vanuit het dal in moeizame bochten de berg omhoog klautert.

Zelfs de meegereisde vrienden zijn geen storende factor. Ze liggen of hangen rond het zwembad of op het schaduwterras, en houden zich in stilte bezig, alsof we op gezamenlijke stilte-retraite zijn in één of andere Indische ashram.

Om in de oosterse sfeer te blijven geef ik af en toe eens yoga. ‘Af en toe’ dat is op die dagen waarop ik geen hoofdpijn heb van de apero’s de dag ervoor. Dat is zo gemiddeld om de twee dagen. Enkel de dames doen mee. De mannen blijven op een veilige afstand, maar dicht genoeg om onze ongewone poses gade te slaan. Als we dichtgeplooid zitten, in een houding waarin we in een doosje zouden passen, worden we met ons zesde zintuig gewaar dat één van de mannen nadert. Zelfs met onze ogen dicht, voelen we de cameralens inzoomen. Maar zen als we zijn, berusten we vredig in ons lot heel waarschijnlijk vereeuwigd te worden met te veel decolleté, bilspleten en huidplooien.

Bij een stilte-retraite horen ook wandelingen. We wandelen langs velden, bossen en koeien en arriveren in het dichtst bij gelegen dorp. Een paar huizen, de onvermijdelijke ‘salle polyvalente’ zoals in elk dorp hier, een kerkje en een cafeetje waar we een pitstop houden. Specialiteit blijkt sangria te zijn. Al lijkt die verdacht veel op gluhwein, opgeleukt met wat zomerfruit. Het zijn blijkbaar niet alleen de zalen die hier polyvalent zijn. Er is een bijhorende dagschotel. We beslissen dat we na onze wandeling best honger mogen hebben. Even later zitten we elk boven een bord verse paella : gele rijst met wat uitgeputte mossels, vergezeld van een koppel langoustine’s, die zo te zien ook last hadden van de hitte. Om de droge mossels wat vlotter door te spoelen, worden we een extra kan koude gluhwein geoffreerd. Bij het afrekenen, laat de eigenaar ons niet vertrekken, zonder ons ook nog eens een elexir van het huis aan te bieden als digestief. Hij is duidelijk niet gerust in de verteerbaarheid van zijn Spaanse menu.

De wandeling terug verloopt nu iets luidruchtiger. De koeien staren ons dwaas aan. Al denken zij van ons vermoedelijk hetzelfde. Maar we vinden het huis zonder problemen terug en ook het zwembad is er gelukkig nog steeds voor een verfrissende duik.

Ik dobber rond op de luchtmatras in de vorm van een mega Magnum rosé fles die ligt te koelen in het water. Op het wateroppervlak merk ik de insecten op die aan de verdrinkingsdood proberen te ontsnappen. Genereus als ik ben, maak ik een einde aan hun doodsstrijd, en duw hen lang genoeg kopje onder. Nu ze niet meer bewegen lijkt het me gemakkelijker ze uit het zwembad te vissen. Dat is de taak van één van de vrienden die het handigst is met het visnetje .

Zo heeft elk zijn bijdrage aan de groep. Er zijn er die altijd overdreven veel drank meebrengen waardoor we geen dorst lijden, er zijn er met een spotify abonnement waarvan we mee mogen profiteren, er zijn er die zeer bedreven zijn in de vaatwasser vullen, en er zijn er ook die wel eens liever niets doen, maar die dragen dan weer het spreekwoordelijke zieltje bij, voor die extra vreugde.

Eén groot nadeel van die verheerlijkte rust en afgelegen stilte van ons stekje, is wel dat je om de zoveel dagen toch een paar kilometers misselijkmakende bochten moet overleven, wil je de bewoonde wereld nog eens bereiken. De graad van wagenziekte is sterk afhankelijk van het testosterongehalte van de chauffeur. Maar evengoed van de plaats die je kan veroveren in de auto. In één van de auto’s in ons wagenpark is er zelfs een massage-zetel! Met knoppen op het flashy dashboard kan je de intensiteit en de plaats van de massage instellen. Begrijpelijk dat er al eens wat gekibbel in de roedel ontstaat voor die luxueuze passagierszetel. Als je het gevecht niet hebt gewonnen, zit er niets anders op, dan vanop de achterbank met een kerende maag, ook nog eens de genotskreetjes van de rivale te moeten aanhoren.

Als je dan na zo’n tweederangsrit terug aankomt in het zomerhuis, kan je alleen maar hopen dat het al tijd is voor een aperitief. Tegen dat je maag weer in de juiste positie ligt, zijn meestal ook de plooien gladgestreken. In die avond-uren ruilen we dan de stilte in voor een Spotify-playlist. De ingeslagen levensmiddelen worden op de BBQ gegooid en alcohol en avondverlichting verlichten de zeden.

Mijn enige zorg is nu nog dat ik de tel niet mag kwijtraken van het aantal apero’s… maar gelukkig zijn er zelfs vrienden die dat helpen bijhouden. Op zo’n moment kijk ik tevreden rond en besef dat ik ze goed gekozen heb die bende vrienden….

Het is altijd een beetje vakantie waar de vrienden zijn.

Solden

Solden, een lastige periode voor impulskopers, waaronder ik mezelf moet rekenen. Je krijgt te maken met héél wat uitdagingen tijdens die paradoxale periode waarin je geld kan uitsparen door meer aan te kopen. Ik besef dat ik er met mijn kopje moet bijblijven, me niet mag laten afleiden of verleiden. Maar als ze dan zelfs op het nieuws aankondigen dat er supersolden zijn, alsof het een boodschap van algemeen nut betreft , dan kan ik toch niet anders dan me te haasten naar de winkel!

Bij de wintersolden begin januari, word ik nog enigszins belemmerd door de confrontatie in het pashokje met dat onvermijdelijke maatje meer, na die al even onvermijdelijke feest-marathon van kerstmenu’s en nieuwjaarsfeestjes… En bovendien is er in die periode van het jaar toch weinig dat flatteert met een wit wintergezicht met bijhorende donkere wallen onder twee vermoeide ogen …

Maar tijdens de zomersolden ! Dat is een ander paar (korte) mouwen ! Dan speelt niets van dat alles mij helaas parten. In tegendeel, alle factoren spelen in het voordeel van de verkoopcijfers van de winkeliers.

Om te beginnen is er het elk jaar terugkerende fenomeen bij de eerste warme dagen : een nijpend gebrek aan zomerkleren in mijn kleerkast! Pas nadat ik de tekorten heb aangevuld (meestal nog vóór de koopjesperiode) en die wil opbergen in de kleerkast, ontdek ik dan toch altijd weer die zomeroutfits van het jaar ervoor, die in een uithoekje van de kast hun winterslaap lagen te doen.

Ten tweede is er de kenmerkende eigenheid van zomertenu’s…. die zijn nu éénmaal niet allemaal even draagbaar op het werk! Diep uitgesneden jurkjes of hoog afgesneden shorts, zijn onmisbaar in het zomerhuis met zwembad, maar not done op het werk, voor wie au sérieux wil genomen worden (oei, slechte woordkeuze!)… Soit, mijn punt is dat je hoe dan ook altijd twee soorten zomergarderobes nodig hebt!

En ten derde, is zomer-shoppen een therapeutische bezigheid. Het is als de levensnoodzakelijke shot die je nodig hebt om de laatste werkweken tot aan je verlof door te komen. Je koopt de zomer in een zakje en als extra bonus krijg je een instant vakantiegevoel. Het is gewoon een kwestie van pure emotie en verlangen.

Geen ontkomen aan dus voor een emo-shopper als ik.

Afgelopen week, fiets ik bijgevolg als een weerloos slachtoffer richting shoppingwalhalla en parkeer mijn fiets bij de H&M.

‘Prullen voor een prikje!’, schreeuwen de etalagepoppen. ‘Dit zomerjurkje met een trendy print, kan zo van jou zijn!’ fluisteren ze verleidelijk als ik dichterbij kom. ‘Gewoon even binnen lopen en bijeen scharrelen, maar je moet snél zijn, wil je nog jouw maat vinden!’ Ik haast me gehoorzaam naar binnen…

Binnen is het bloedheet, naar horen omdat de airco stuk was! Hoe kan dat, dacht ik, en dat tijdens een officiële aangekondigde hittegolf! Dit kan gebeuren, zou je denken, ja, in het buurtwinkeltje om de hoek, maar toch niet in een multinational zoals de H&M ! Je kan toch niet begrijpen dat er geen enkel airco-bedrijf beschikbaar was, dat met hoogste prioriteit desnoods op zondag of ’s nachts die airco kon fixen! Ik dacht nog even om een visitekaartje van Filip af te geven aan de winkelmanager, ‘de vakman uit uw buurt, voor verwarming sanitair én airco’s’… Maar nu pas besef ik dat dit geen zin had gehad, omdat het gewoon een onschuldig verpakte slinkse verkoops-strategie was !

Niemand zal toch in zo’n winkel blijven, in die broeierige hitte, zou je denken ! Dat dacht ik ook. Maar dan onderschat je vrouwen die hun zinnen hebben gezet op een lekker soldeke. Die laten zich niet zomaar afwimpelen door een beetje warmte. In tegendeel, ik ontdek een krioelende massa transpirerende vrouwen, die blijkbaar net als ik, ook hun zomerspullen van vorig jaar nog niet teruggevonden hadden in hun garderobe, en in plakkerig aansluitende outfits, en meer dan ooit smachten naar één van die losse frisse licht- en luchtdoorlatende kleedjes in de rekken. Slim gezien van de H&M!

Nadat ik tussen die onwelriekende mede-shopaholics een paar stukken heb weten te bemachtigen, zie ik de wachtrij aan de paskamers. De moed zakt in mijn slippers… Ik sta op het punt alles terug te leggen. De gedachte alleen al, dat ik me in zo’n aangedampt zweethokje zal moeten murwen, maakt me ongemakkelijk. Maar dan komt gelukkig de verlossende aankondiging door het omroepsysteem: een vriendelijke stem wijst de klanten erop dat ze de lange wachtrijen aan de pashokjes simpelweg kunnen skippen, door gebruik te maken van de 30-dagen-bedenktijd-service ! Thuis passen en de aankopen terug brengen die mij niet bevallen. Een beetje het Zalando-principe dus, alleen zorg je zelf voor het vervoer. Wat een service en luxe toch, bedank ik in stilte het brein achter de keten. Ik twijfel geen seconde en besluit dat ik in deze extreme omstandigheden hier beter kan op ingaan en zoek wat verkoeling in de warme buitenlucht.

Thuis gekomen, blijkt de short die ik kocht even oncomfortabel als een pashokje zou geweest zijn. Maar geen nood, ik kan die dus zoals afgesproken, gewoon terugbrengen naar de winkel.

Vier dagen later wandel ik met mijn papieren H&M-tasje met te nauw shortje terug binnen in de winkel. Ik probeer me te focussen en direct door te lopen naar de kassa zonder me onderweg te laten verleiden door de felgekleurde procent-labeltjes. Trots op zoveel zelfbeheersing installeer ik mij in de wachtrij met mijn kassabon, klaar om mijn geld terug te ontvangen.

In die vier dagen heeft de multinational nog steeds geen airco-hersteller kunnen strikken! Wat mijn vermoeden alleen maar bevestigt dat het hier niet zomaar om een ongelukkig defect gaat. De 2 kassiersters van dienst, worden wat extra warme lucht toegewaaid door een ventilator, die ze wel moeten delen onder elkaar. Dit blijkt niet altijd evident. Terwijl ik sta aan te schuiven is er overleg nodig waar de ventilator nu best staat. Als de ene verkoopster hem wat dichter bij haar schuift, klaagt de andere dat haar kassalade niet meer open kan, omdat het ding in de weg staat. Dat kan niet de bedoeling zijn uiteraard !

Na wat gepuzzel en geschuif met de ventilator, hebben de kassières tijd voor mij. Ik toon mijn kasticket en meteen komt het addertje van onder het gras gekropen. Nu blijkt dat er nooit geld terugbetaald wordt, maar enkel een tegoedbon gegeven wordt! Die kleine lettertjes had ik niet gehoord door de luidsprekers bij mijn vorig bezoek. Ik word dus verplicht toch het bedrag te spenderen. Maar goed, het is te warm voor enige vorm van opstandigheid of verzet en ik beslis dan maar wat uit te zoeken voor één van mijn gezinsleden.

Omdat ik weet dat ik manlief met geen stokken deze hete winkel zal binnen krijgen, (tenzij om de airco te herstellen misschien), beslis ik zelf even de mannenafdeling af te struinen. Onder lichte dwang dus kies ik 2 broeken, 1 short en 1 T-shirt. Veel méér dan mijn cadeaubon waard is natuurlijk. Aan de kassa moet ik dus nog wat opleggen. Het tasje van mijn teruggebrachte short blijkt nu te klein, maar de kassierster is blij te mogen meedelen dat de zakken toch gratis zijn ! Zeer tevreden over de gratis actie, wandel ik buiten met een veel grotere zak dan ik zopas mee binnen kwam. Ik ben verrast door het sneeuwbal-effect van mijn aankopen.

Eens thuis, blijken enkel de T-shirt en de short in de smaak te vallen.

Ah, geen probleem, de rest breng ik gewoon terug naar de winkel en in ruil krijg ik weer toch weer zo’n cadeaubon, dat weet ik nu al, geen verrassingen meer ! Mijn volgend ruilbezoek heb ik voorlopig nog even uitgesteld. Maar ik ben zelf al benieuwd naar de uitkomst. Zal ik nog een grotere zak krijgen? En zal die ook nog gratis zijn?

Moraal van het verhaal ? Ik kan het iedereen aanbevelen :
H&M, de shopping-keten voor oneindig veel koopjesplezier !

Verbouwen

Niets is zo boeiend als leven in een huis in volle verbouwing. Elke dag verandert er wel iets, een muur meer of minder, een ruimte afgebroken, een extra ruimte, en meubilair dat zich gedwee weg en weer laat verhuizen om kamers – al of niet tijdelijk – een andere functie te geven….

Je leeft in een dynamisch project dat nooit saai is, alleen een beetje stofferig bij momenten. En er is ook altijd gespreksstof aan de keukentafel en met vrienden en bezoekers over hoe het was en hoe het zal worden …

Het is ook eigen aan een verbouwing dat het nooit snel vooruit gaat, heb ik ondervonden. Misschien is dat wel essentieel, want een huis moet je eerst leren kennen, het heeft een ziel die je pas leert aanvoelen door er een tijdje in te wonen. Alleen zo kan je de beste keuzes maken.

En in de tussentijd heb je nog zoveel dingen om naar uit te kijken en waarover je kan dromen, over hoe je het zal invullen, welke materialen en kleuren je zal gebruiken… een veelbelovend gevoel vergelijkbaar met het gevoel dat ik had op het einde van de middelbare school, alles ligt nog open, een waaier aan keuzes, een wereld van mogelijkheden, …

Neen echt, neem het van mij aan, ik spreek uit ervaring, een verbouwing houdt je flexibel en jong van geest!

Toen we net waren ingetrokken in dit huis, was onze slaapkamer nog niet af. We hadden ons bed dan maar in het midden van de living gezet. Het paste net tussen de zetel en de TV, zo ongeveer waar mensen normaal een salontafel zetten. Dat had zo zijn voordelen, we konden gewoon in slaap dommelen voor de TV en toen de wijkagent ons domicilie kwam controleren, kon hij meteen zien dat we er wel degelijk sliepen.

Maar ondertussen zijn we wel al gepromoveerd naar de eerste verdieping, naar de slaapkamer, die nog steeds niet af is. Maar hij heeft er alle schijn van dit weldra te zijn : gyproc-motief op de muren en het plafond bestaat voor de helft uit isolatiewol en de andere helft al gipspanelen …

In een verbouwing leer je ook de kleine kantjes kennen. Dan bedoel ik niet alleen de vanzelfsprekende kleine kantjes van elkaar, want de ene kan al meer overweg met de chaos dan de ander. Maar ook de kleine gebreken van het huis zelf.

Sinds we ons bed naar boven hebben verhuisd, ondervinden we bijvoorbeeld dat de houten vloerconstructies van de verdiepingen niet helemaal waterpas zijn. Op zich kunnen we daarmee leven, het is alleen een beetje onhandig om meubels te plaatsen. En ja, het heeft ook wel wat vervelende nevenwerkingen bij bepaalde aspecten van ons getrouwde leven…. Ons bed kraakt pijnlijk hoorbaar, van de inspanningen dat het moet leveren om in balans te blijven, ondanks de niveauverschillen onder zijn vermoeide leden.

En dan heb je nog de muren, die niet helemaal geluidsdicht zijn. Maar daar zien we voorlopig alleen maar voordelen van in. We hebben bijvoorbeeld nooit een wekker nodig. ‘s Morgens stipt twintig voor zeven, roept de buurvrouw haar kinderen wakker. We kunnen niet klagen, ze roept luid, in een poging haar stem van ergens beneden aan hun trap te laten dragen tot de verdiepingen waar haar kroost te slapen ligt. En als we geluk hebben dat ze niet snel genoeg opstaan (wat meestal het geval is), roept ze nog een tweede keer, maar dan nog luider. Om zeker te zijn dat we het hebben gehoord. Het werkt zo’n beetje als een snooze-knop dus. Nee we kunnen niet klagen van haar. Ik weet niet of ze de blog meeleest, maar ik moet haar daar ooit nog eens voor bedanken.

Als ik op dat uur dan ben gewekt, heb ik nog een paar minuutjes de tijd voor ik echt moet opstaan. Dan lig ik meestal nog even te staren naar het plafond, (aan mijn kant van het bed zijn dat gipspanelen) en dan kan ik nog wat genieten en liggen fantaseren welke gordijnen er best zouden passen, en bij welke kleur van muren….. Geef toe, wat een inspirerende creatieve luxe om zo wakker te worden in vergelijking met een saai huis waar alles is afgewerkt en waar de buren je niet wakker maken!

Verkiezingen

Ze heeft het weer gedaan, Madonna! Na alle taboes die ze al had doorbroken, van een ‘zwarte’ Jezus kussen, over extreem vrome vrouwelijke seksualiteit, tot okselhaar bij vrouwen, verpulvert ze nog maar eens een taboe! Nu hoeft niemand zich voortaan nog te schamen om vals te zingen… zelfs niet als je ervoor betaald wordt! ‘t Is toch een straffe madam, vind ik.

Geef toe dat ze toch de essentie van het Eurovisiesongfestival helemaal had begrepen: opvallen en taboes verbreken. Gelukkig dat ze niet op haar mochten stemmen, ze was zeker gewonnen! Kijk maar naar de statistieken van de winnaars: het opvallend veel te jonge meisje Sandra Kim, de drag-queen met baard van Oostenrijk, de afgrijselijke monsters van Finland en vorig jaar het corpulente stoeiende zangeresje dat alle schoonheidsidealen aan haar witte laarsjes lapte…..

Maar goed, ik had bij de opstart van deze blog beloofd mij te focussen op de vrolijke noten in het dagdagelijkse bestaan, en niet op valse noten!

En nu had ik nog iets willen schrijven over de verkiezingen….. daar word je ook niet meteen vrolijk van natuurlijk. Hoe gaan we dat oplossen? Misschien moeten we eens gaan nadenken over het scenario om Madonna te laten meedoen aan de verkiezingen in ons land! Het was misschien de enige geweest die nog een tegenwicht had kunnen bieden aan de zwarte golf! Het zou tenminste een anti-stem geweest zijn in de juiste richting, die nog iets had kunnen uithalen.

Het enige waarvoor ik had willen stemmen, was ‘minder’ regeringen en ‘minder’ ministersposten. Maar geen partij die dat soort zelf-vernietigende beloftes op zijn programma heeft natuurlijk. En als die partij al zou bestaan, dan is ze ten dode opgeschreven. Want compleet in lijn met de evolutietheorie van Charles Darwin, overleven alleen die politici die hun eigen ras versterken.

De complexiteit aan regeringen, parlementen, gewesten,…. vertaalt zich onvermijdelijk in een kluwen aan wetgeving, reglementeringen, verlofstelsels, subsidies,… waar alle Belgen in verstikt geraken. Zelfs een kat zou er haar jongen niet meer in terug vinden. Volgens mij zit daar het grote gat in de begroting. Wie wil dat a.u.b. eens uitrekenen hoeveel we zouden besparen aan administratie, personeelskosten, websites, communicatie, folders …. mocht er gewoon één regering zijn? Om nog te zwijgen van de kosten voor psychische bijstand en uitval door burn-outs van mensen die dagelijks in die paperassen-poel verzuipen….?

Ja, echt, ik stel voor dat Madonna snel asiel aanvraagt in haar land (’t is het moment, ze zal het zeker krijgen na haar felbekritiseerde optreden), en als ze dan de nodige procedures doorlopen heeft voor het verwerven van die dubbele nationaliteit, dan kan ze zich de volgende keer gewoon kandidaat stellen! En eens ze verkozen is -waar niemand aan twijfelt uiteraard, kijk maar naar Trump- wordt ze de eerste vrouwelijke minister-president! Ze voldoet perfect aan het profiel, want ze is ook katholiek en toch al gewoon aan een riant loon.

We zouden geschiedenis schrijven en elke wereldburger zou ineens weten waar België ligt!

Twix

Ze is van de katachtige soort, met staart en snor en al. Ze werd ingeënt, gechipt, gedoopt en gescheiden van moeder en kroost, wat jammergenoeg een noodzakelijk kwaad was, om tot ons gezin te kunnen behoren.

We waren al een tijdje uit de pampers, dus moesten we alles opnieuw aanschaffen: reismandje, kak-en-pisbak, met bijhorende korrels met absorberende babygeur en babykorrels,…. De ganse uitzet stond al een enige tijdje klaar. Mattis had letterlijk de dagen en op het laatst zelfs de uren afgeteld, de laatste uren waren bijna ondraaglijk met spanningshoofdpijn als gevolg.

Woensdagavond was het dan het eindelijk zover! Na een ongeduldig ritje van gelukkig maar een 20-tal minuutjes, komen we aan op het adres van de afhaalpoes. We parkeren voor het gemak vlak voor de deur en stappen uit, Mattis enthousiast met het nieuwe reismandje in zijn hand. Maar net voor we aanbellen, overvalt hem plots een ongemakkelijk gevoel en vraagt hij zich onzeker af of dat eigenlijk wel gepast is om daar zo meteen met reismand in de hand voor de deur te staan? Ervan overtuigd dat hij die mensen en het poesje zelf, zal shockeren met zijn gretig enthousiasme, maakt hij aanstalten de mand terug in de auto te gaan zetten. Ik ben een beetje verrast en ontroerd door zijn medelevende fijngevoeligheid, en stel hem gerust dat het die mensen alleen maar zal gerust stellen dat we voorzien zijn van een geschikt en veilig transportmiddel…. en we bellen aan mét reismand.

Na de nodige administratieve afhandelingen en een ingewikkelde race doorheen keuken, living en berging achter de juiste kitten, vertrekken we met in de mand een klein verschrikt poesje dat met grote angstige ogen paniekerig zoekt naar mogelijke vluchtwegen. Deze aanblik confronteert Mattis pijnlijk met de wrede kant van zijn liefdevol verlangen naar een huisdier.

Maar de bestemming voor Twix is nu onafwendbaar, dit klein levend wezentje zal ons nieuw-samengesteld-gezin als het ware verheffen tot de tweede macht, tot een ‘gloed’-nieuw-samengesteld gezin.

Een hoewel een nieuw-samengesteld gezin soms een complex, beladen gegeven, ook omdat alle gezinsleden eerst een pijnlijke breuk hebben moeten doorstaan, wil ik hier toch vooral ook eens de schoonheid en eigenheid benadrukken van die tweedekans-gezinnen, vergelijkbaar met een kleurrijke collage.

Zo circuleren er 3 familienamen in ons huis, die we met trots dragen, net zoals koningskinderen hun 3 voornamen. Voor de duidelijkheid hangt er een naambordje bij onze voordeur met elk van onze namen voluit, als een unieke vingerafdruk op ons huis. Dat leek me ook handig voor de postbode, of voor bezoekers die twijfelen of ze aan het juiste adres zijn.

Maar nu zouden we ons naambordje eigenlijk moeten aanvullen met de naam Twix! Ze is nog super klein, valt nog om als ze zich achter haar oren wil wassen, is bang van haar eigen schaduw, valt in slaap na twee rondjes door de living, kruipt angstig weg onder de zetel voor vreemde geluiden en zit vervolgens hulpeloos te zitten miauwen tot we er haar uithalen…. en ja het is een zij!

Eindelijk nog wat vrouwelijke versterking voor mij in huis!

Gezinsuitbreiding

We hebben het nog aan niemand durven zeggen, niet aan de collega’s op het werk tijdens de koffiepauze, niet aan onze vrienden (aan wie we normaal alles opbiechten na te veel wijntjes), niet aan onze ouders, zelfs niet aan de kids, …. Echt met niemand durven we erover spreken. Alleen wij twee weten het…. dat er muizen zitten…. in de keukenkast!

Ja, laat het gerust even bezinken, ik moest er ook van bekomen…..

Ik heb ze ontdekt door die kleine zwarte ‘kruimels’, waarvan ik me eerst afvroeg wat het was……. We wonen nu toch al iets meer dan een jaar in dit huis, maar deze huisgenoten, waarmee we blijkbaar de keuken delen, waren we nog niet eerder tegen gekomen. Met enige afkeer heb ik de keukenkast dan maar leeggehaald en heb ik alle mogelijks aangetaste spullen afgewassen of weggegooid. (Dit voeg ik er maar voor de duidelijkheid aan toe, om te voorkomen dat niemand nog op bezoek wil komen!) Maar daardoor heb ik nu ook de vermoedelijke inkompoorten ontdekt waarlangs ze kunnen binnen trippelen in het walhalla van versnaperingen en snoep alias kruimels, kruiden, bouillonblokjes en plastiek!

Eén keer heb ik me bijna versproken. Al is ‘versproken’ niet echt het juiste woord. Maar toen ik blindelings naar een pollepel greep in de keukenlade en ik iets akeligs zacht voelde, ontsnapte mij ongewild een oerschreeuw in de overtuiging dat ik een muis had aangeraakt…. maar het bleek gewoon het wattige textiel van de ovenwant te zijn naast de pollepel die ik nodig had…..

Mijn jongste zoon was natuurlijk verrast opgeschrikt door mijn schruwel, die hij zelfs doorheen zijn in-ear oortjes had gehoord! Moet dus redelijk indrukwekkend geweest zijn, want normaal hoort hij dan nooit iets. Maar hij was gelukkig toch net te druk in een spel op de Ipad waardoor hij geen tijd had om meer uitleg te vragen. Oef !

Op een intern crisisoverleg (enkel wij tweeën uiteraard) hebben we het plan van aanpak besproken… Gewoon een muizenval plaatsen zou je denken. Ja, maar zo simpel is de keuze niet… Optie één : Een muizenval met guillotine-achtige klem waardoor de indringer het aan niemand kan verder vertellen. Optie twee : een muizenval met valdeur, waardoor hij -weliswaar levend, maar toch ongewild- gedeporteerd wordt naar onbekend en vijandig territorium. Optie drie: zakjes gif, verpakt als muizensnoep, waardoor hij een laatste-avondmaal-ervaring beleeft,…

En niet te vergeten, bij de keuze van tactiek moeten we ook nog rekening houden met de gevolgen voor onszelf ! In geval van de eerste optie is dat een gebroken en geplet muize-lijfje uit een kast moeten weghalen. Dat zagen we helemaal niet zitten! Optie dus afgevoerd onder het mom van ‘niet meer van deze tijd’… Dus kozen we voor optie twee: Een levende muis vervoeren ingepakt in een doosje gevangen, was nog haalbaar, zolang dat doosje maar geen inkijk had…. En we besloten, voor de slimste onder de muizen -die niet in die val zouden trappen- nog een snoepzakje eraan toe te voegen, maar dan ‘achter’ de kast, waarna we natuurlijk ook nog alle de invoerwegen moesten afsluiten. Geef toe, een strak plan toch?

Maar het kan nog strakker! Want nu komt nog het sluitstuk van ons actieplan, het paard van Troje, de muizenvanger 2.0,….. oftewel een poes ! Ja, we zijn er helemaal klaar voor, zien er alle voordelen nu van in, en dat we hiermee ook nog een wens vervullen, van de oudste zoon, is ook mooi meegenomen. Zo vangen we toch meteen twee vliegen in één klap, nu de muizen nog!

Over de poes zelf kan ik nog niet veel vertellen. Ze is pas volgende week klaar voor levering en is voorlopig zelf niet veel groter dan een muis…. Ik heb dus wel een sterk vermoeden dat we onze hoge verwachtingen een beetje zullen moeten temperen en dat die carrière van de poes, als bodyguard voor vreemde indringers, waar we zwaar op rekenen, nog even op zich zal laten wachten…

De laatste dag

Onze vertrekplaats was Cognac, dat is ook de plaats waar we onze boot terug moeten afgeven. Bij de start hadden we geen tijd genomen om de stad te bezoeken, omdat we popelden om aan ons vaar-avontuur te beginnen.

Maar vandaag is er tijd en goesting voor de verkenning van de stad. Zelfs Mattis, die normaal niet zo tuk is op die oude vervallen Franse huizen, weet deze prachtige oude middeleeuws stadskern toch te appreciëren.

De finissage van onze bootexcursie willen we vieren met een etentje. Heel toevallig ontdekken we langs de kaai de ideale locatie hiervoor: een restaurant dat is ingericht als een supergezellig Italiaans pleintje. Het is een perfecte imitatie met, zoals op een echte filmset, alle requisieten, inclusief (opgezette) duiven, wasdraden met was die hangt te drogen aan de gevels en in het midden van het plein een waterput, mét muntjes erin ! Het is alsof we aangemeerd zijn aan de Italiaanse kust. Gelukkig spreekt de ober wel goed Frans, want ons Italiaans is niet zo goed….

Tijdens de copieuze Italiaanse maaltijd evalueren we de afgelopen week. Ik kan wel meteen de conclusie verklappen, dat we het allemaal een zeer geslaagde vakantie vonden. Zelfs de factoren die we niet zelf in de hand hadden, vielen in ons voordeel uit, zoals het prachtige weer bijvoorbeeld. We hoorden van enkele bewoners die we onderweg spraken, dat het hier vorige week de ganse week regende! Zoals echte zeelui, zijn we de natuurgoden zeer dankbaar.

Dan was er nog de lieflijke Charente-streek, met zijn vele kastelen, groene velden en sprookjesachtige bossen, die ons echt heeft weten te bekoren. Hoewel we hier een beetje lukraak waren terecht gekomen, omdat hier zo’n boot vrij was die gepast was voor ons gezelschap. En de boot zelf! Ja we hadden misschien wel chiquere boten gespot, maar geen boten zoals de onze waar je zoveel buitenruimte had, op de neus vooraan, op het achterdek en zelfs op het dak van de living, we hadden elk ons een eigen zonnedek.

Ook de blog schrijven was een heel inspirerende ervaring! En het voordeel is, als er nu mensen vragen hoe het is geweest, kan ik gewoon het linkje sturen van de blog. Al heb ik er soms wel mijn slaap voor gelaten, de verwoordingen en zinsconstructies bleven ‘s nachts maar door mijn hoofd spoken. Nu begrijp ik dat veel schrijvers eenzaten of nachtdieren zijn.

Zijn er dan echt geen minpunten ? Ja natuurlijk, zo was onze eigen voorbereiding voor verbetering vatbaar, simpelweg omdat we niet wisten wat ons te wachten stond. Nu weten we beter…. volgende keer nemen we zeker petanqueballen mee, dat is minder lastig (voor Filip) dan voetballen en het risico dat de ballen het water in rollen iets kleiner.

En verder gaan we nog op zoek naar één van die ouderwetse petjes met zo’n plastiek zonneklepje boven de ogen, voor de kapitein een must, en zonnecrème, en ja, niet te vergeten, beter visaas natuurlijk!

Ik hoop nu wel dat ik niet te veel mensen zin heb doen krijgen om volgend jaar ook een bootvakantie te boeken, anders komt mogelijks de kalmte en rust op de rivier in het gedrang, één van de aspecten die we nu net zo leuk vonden.

Et voilá, ik zal het hierbij laten, maar niet zonder jullie bijzonder hartelijk te bedanken voor de vele leuke commentaren en reacties.

Dag 6 De Jet-Set

We liggen aangemeerd in Jarnac. Een stadje waarvan ik grote verwachtingen had, door de beschrijving in onze vaargids. Na alle rust en verlatenheid op het water, kijk ik al eens uit naar gezellige terrasjes, leuke winkeltjes,….

Bij het naderen van Jarnac zien we van ver al massa’s witte boten liggen. Het doet me denken aan zo’n pronkerige haventjes waar de jachten van de jet-set geëtaleerd liggen…. We beslissen al maar meteen aan te meren op een nog rustig plaatsje een beetje vóór het stadje. Officieel omdat we vrezen dat er geen plaats meer zal zijn in het centrum zelf, maar ook wel omdat we wat schroom voelen om ons met onze huurboot, als amateurs tussen de pro’s te moeten gaan leggen.

Direct na het aanmeren, wandelen we langs de kaai richting stadje en loeren stiekem binnen in de chique witte boten, …. nu pas valt het ons op dat ze allemaal hetzelfde logo dragen en dat dit eigenlijk gewoon de aanlegplaats is van een andere groot bootverhuurbedrijf ‘le boat’! Ook onze Oostendse vaarvrienden waren van hieruit vertrokken, viel het ons nu te binnen. Bij het verder wandelen, meer naar het centrum toe, als we de vloot van ‘le boat’ gepasseerd zijn, blijken nauwelijks nog boten te liggen. Ook het centrum zelf beantwoordt niet helemaal aan onze verwachtingen, slechts na intensief zoeken, vinden we een zonnig terras. De handgeschreven menukaart valt onze hongerige zielen meteen op. We overwegen ons eens te laten verwennen met een lekker menuutje. Maar ook die verwachting moeten we snel opbergen, als de -duidelijk gestresseerde- dame achter de toog, aangeeft dat ze ‘complète’ zijn. Ja we mogen wel iets drinken buiten, zolang we het maar zelf aan de toog komen bestellen.

Jarnac, las ik ook in de vaargids, is de geboortestad van François Mitterand. Niet dat het ons erg interesseert, maar we zien inderdaad pijltjes naar zijn geboortehuis en zelfs een museum. Het enige wat ik weet over deze voormalige President van Frankrijk, was dat hij zoals het een echte man aan de macht betaamd, vele minnaressen en en zelfs buitenechtelijke kinderen had. Hij blokte ooit insinuaties hierover, van journalisten af met de laconieke uitspraak ‘Et alors?’ … En dan? Yves Letherme, Bill Clinton en koning Albert hadden beter moeten weten …

Na onze magere vangst in het mondaine stadscentrum keren we terug naar ons stekje en ik beslis als compensatie pannekoeken te bakken voor de uitgehongerde crew. We naderen het einde van een expeditie, de vermoeidheid begint toe te slaan, ze kunnen wat zoetigheid als versterking gebruiken. Je wil ten slotte niet dat ze door ontbering fouten gaan maken, op een boot kan dat zware gevolgen hebben ….

Ik had het daardoor niet zien aankomen, omdat ik net het eerste deeg in de pan had gegoten, toen ik een luide plons hoorde en direct erna een schaterlach van Simon. Ik ben te benieuwd wat Filip nu weer heeft uitgestoken, en beslis dat één aangebrande pannenkoek, minder erg is dan het vermoedelijke spektakel te moeten missen dat ik verwachtte. Tot mijn verbazing zie ik Mattis met natte kleren uit het koude sop terug aan boort klauteren…. Ik heb niet de tijd om me zorgen te maken, want hij spuwt onmiddellijk het laatste beetje rivierwater uit zijn mond en roept direct duidelijk opgelucht dat zijn Gsm gelukkig niet in zijn broekzak zat, maar binnen lag! Ik dus ook opgelucht – niet om zijn Gsm uiteraard- maar als dat het eerste is wat bij hem op komt, zal het wel zo erg niet zijn, dacht ik zo… Voor alle duidelijkheid, ik ben wel niet het prototype van een overbezorgde moederkloek, maar Mattis stond, op het moment van de misstap, niet boven op het dek, maar op het uitstekende boordje achteraan de boot, op het niveau van het water, dat is gemaakt om in de zomer gemakkelijk in het water te kunnen springen… (voor jullie mij aanklagen wegens nalatigheid….)

Gelukkig is het een zeer zonnige dag en kunnen zijn kleren, en Mattis zelf, gewoon liggen drogen in de zon op het dek. Simon voelt de bui al hangen en doet alsnog een poging zelf ook de blog van vandaag te halen door ook in het koude water te springen, weliswaar na het aantrekken van zijn zwembroek en een warme badhanddoek klaar te leggen. Op zijn verzoek werd alles gefilmd, kwestie dat er bij twijfel toch bewijsmateriaal zou zijn….

Lees vervolg : De laatste dag