Latte Macchiato

‘Mag ik iets vragen mevrouw? Kan je hier ook…’ De man stopt abrupt zijn zin omdat de vrouw naast hem aan zijn mouw trekt en hem er attent op maakt dat ik vermoedelijk geen personeel ben maar -afgaande op mijn half opgedronken latte macchiato- waarschijnlijk gewoon een klant van dit bibliotheekcafé. Ik bevestig haar vermoeden en ook de man ziet nu zijn vergissing in. Hij dacht vast dat ik zo’n infodesk bemande, zoals in de Ikea, omdat ik hier toevallig alleen achter een laptop zit aan zo’n hoge tafel. Hij verontschuldigt zich en loopt verder op zoek naar een antwoord op zijn vraag. Nu ik toch even uit de flow ben, laat ik mijn blik even ronddwalen.

Tegenover mij zit een keurig uitziend, maar behoorlijk oud dametje. Ondanks haar hoge leeftijd zit ze gezwind op haar gsm te scrollen. Af en toe kijkt ze op in de richting van de lift, wat mij doet vermoeden dat ze op iemand wacht. En inderdaad, iets later zie ik hoe ze met haar armen in de lucht zwaait, in een poging de aandacht te trekken van twee grijze kraakjes, die net uit de lift zijn gestapt, één van hen gebogen over een rollator. Helaas merken ze mijn overbuurvrouw niet op, die druk zit te gesticuleren. Tevergeefs. Haar vriendinnen lopen gestadig de andere kant uit. De meest mobiele van de twee trekt kop, de andere probeert te volgen en manoeuvreert haar rollator tussen de stoelen en tafels door. Mijn overbuurvrouw springt nu op en probeert hen te roepen, weliswaar op gedempte toon om de andere klanten niet te storen: ‘Hallo Lieve, Magda, hallo…’ Haar gemurmel bereikt de hoorapparaten van de nieuwkomers duidelijk niet. De rollator wordt steeds verder in de verkeerde richting geduwd, waardoor het aanvoelt alsof ik zit te kijken naar een aflevering van de Mol waarin de kandidaten onvermijdelijk afstevenen op een mislukking met alle nefaste gevolgen van dien voor de groepspot. Maar dat is buiten onze eerste kandidate gerekend. Zij, die mij nog de meest vitale van de drie lijkt, steekt een tandje bij en is nu tot vlakbij haar vriendinnen genaderd. Ze tikt de laatste van de twee op de schouder, waarna die nu ook de eerste roept, net als dominosteentjes die de beweging in stand houden door elkaar even aan te tikken. Het trio keert nu met een slakkengangetje op zijn stappen terug, zigzaggend tussen de tafels door. De rollator wordt naast hun tafel in een hoekje geparkeerd en het gezelschap begint te keuvelen. Ik ben opgelucht dat het allemaal goed is afgelopen.

Na dit intermezzo probeer ik me opnieuw te focussen op mijn scherm. Terwijl anderen tijdens hun paasvakantie naar exotische oorden gaan, ergens een berg beklimmen of hun hele huis verbouwen, vind ik niets ontspannender dan in de bibliotheek te komen zitten. Hier kan ik in alle rust puzzelen met woorden, zinnen, hoofdstukken, personages en verhaallijnen… tot iets wat ooit een roman moet worden. In vergelijking met een blogje is het een huzarenstuk, waarvan ik niet eens zeker weet of ik het ooit zal afkrijgen. Toch roei ik verder op de stroom van flow en inspiratie, tot ik weer eens vastloop. Dan neem ik nog een slokje van mijn latte, knabbel het koekje op dat ik erbij kreeg en vraag ik me nog maar eens af of het allemaal wel zin heeft. Dan hoor ik de oude dametjes babbelen: ‘Ik ben zo’n ontzettend mooi boek aan het lezen!’ zegt de ene. Haar stem trilt van oprechte ontroering als ze het verhaal schetst voor haar toehoorders. Ik zie hoe de anderen hun notitieboekje bovenhalen en elkaar een balpen uitlenen om de titel te noteren.
Ik richt mijn blik op mijn scherm en schrijf verder.