Stilte

Het zit in kleine dingen. Het kruipt overal tussen en achter. Het blijft onverwachts en ongevraagd opdoemen. Net als confetti die je tot maanden na carnaval nog terugvindt. In spleten, kieren en holtes van je leven. Zo vind ik overal snippers herinneringen aan mijn moeder. In alles voel ik die eeuwige stilte die ze achterlaat. Achter de gordijnen van haar leegstaand appartement, tussen de resten van haar inboedel in onze garage, op het zwarte scherm van haar levenloze gsm, in de leemtes van mijn weekschema waarop ik normaal bij haar langsging, en vooral in die onbeweeglijke lijnen van haar glimlach op haar foto aan de muur.

Rouwen is leren omgaan met de leegte die iemand achterlaat. En die leegte vul ik gretig op door zoveel mogelijk van haar spullen in ere houden. Zo heb ik haar kamerplanten geadopteerd en haal ik mijn beste groene vingers boven om ze in leven te houden. Eén heeft het al begeven. Bezweken onder een overdosis aandacht -lees: water- verzopen dus. Een andere staat op de vensterbank en heeft al weken kleine bloemknopjes -ik probeer het niet te verknallen. Maar ook andere onbeduidende voorwerpen. Zoals die drie metalen blikken, versierd met roosjes, die ik niet eens zo mooi vind, maar die altijd op haar dampkap stonden. Eén grote en twee kleinere. Ik dacht dat er zout in zat, of laurierbladen, of toch iets wat je bij de hand wou hebben bij het koken. Maar bij het opruimen van haar appartement ontdekte ik dat ze leeg waren en daar al die tijd zomaar hadden gestaan, omdat ma ze blijkbaar mooi vond. Weggeven of weggooien was ineens geen optie meer. Nu staan ze in mijn keuken, op een legplank boven het fornuis, en al wat ze moeten doen is proberen mooi te wezen. Zelfs de aftandse passe-vite, vermoedelijk ouder dan ikzelf, waarvan ik niet eens weet waarvoor ik hem ooit zal gebruiken, kon ik niet weggooien. Misschien wil ik ooit wel vers druivensap persen of komt er een tijd dat we alleen nog maar hele fijne puree kunnen eten met onze valse tanden. Voor de zekerheid ligt het ding nu tussen mijn keukenspullen, naast de slowcooker, de blender en de citruspers.

Mooi of niet, nuttig of niet, ik pas mijn gedrag wel aan, aan haar spullen. Het helpt om hun plotselinge overbodigheid te maskeren. Zo gebruik ik nu opnieuw stoffen zakdoeken, haar zakdoeken, omdat zij nooit de deur uitging zonder. En ook de Heilige Sint-Antonius, de patroonheilige van de verloren voorwerpen, heb ik in huis genomen. Een klein houten beeldje dat haar nauw aan het hart lag. Hij heeft haar al veel soelaas gebracht. Zoals die keer dat ze haar portefeuille was verloren. Toen flakkerde het kaarslicht onafgebroken voor zijn voeten. Als een Vestaalse Maagd waakte mijn moeder over de vlam omdat die niet mocht doven. Het verlossende telefoontje kwam de derde dag. Haar portemonnee was gevonden en lag bij de politie. Mijn moeder dankte ‘Tointje’ met een extra kaarsje, ook al stelde ze later vast dat al het geld eruit was. Sint-Antonius mocht toch blijven. Dus wie ben ik om hem af te danken? Nu staat hij bij mij op de kast, vlakbij de fotokader van mijn moeder. Ik ben er zeker van dat hij hier veel werk zal hebben. Als ik weer eens iets kwijt ben, zal ik een kaarsje bij hem ontsteken. En zelfs al vindt Antonius mijn spullen niet terug, dan is er tenminste dat flakkerende vlammetje dat op haar foto schijnt waardoor haar ogen even lijken op te lichten.

Vandaag is het haar verjaardag. De eerste die we in stilte zullen vieren.