Vermist

Je kent het wel, die frustratie wanneer je tijdens het koken snel een verpakking wil opensnijden maar de schaar niet op z’n plek ligt in de keukenlade. Eerst blijf je wat zenuwachtig staan scharrelen in de lade, maar uiteindelijk trek je je plan met een scherp keukenmes, terwijl je je blauw ergert aan je gezinsleden die elke keer je keukenschaar komen pikken voor van alles en nog wat en die dan ook nooit eens terugleggen. Maar dan, nauwelijks een half uur later, zie je die schaar blinken op je bureau, waar je hem zelf hebt laten liggen na het inpakken van een kerstcadeautje… Je initiële ergernis verdwijnt als sneeuw voor de zon. Dat is heel normaal. We ergeren ons veel sneller aan de onvolkomenheden van een ander, dan aan die van onszelf. Het is een natuurwet. Net zoals iedereen vindt dat zijn eigen scheten niet stinken.

Laatst was er in ons gezin een gelijkaardig voorval, zo’n onwelriekend slordigheidje dat al maanden aansleepte. Alleen kon ik het deze keer op niemand anders steken. Alle feiten wezen in mijn richting. Geen enkele alibi was sterk genoeg om mijn onschuld vol te houden. Want het was niet Filip, maar ik die mijn trouwring niet meer vond. Een trouwring verliezen is niet zo vrijblijvend als pakweg je lievelings-oorringen kwijtraken. Het verlies heeft niet alleen een impact op jezelf, maar ook op je relatie. Zo verdacht Filip mij ervan hem niet belangrijk genoeg te vinden, van nonchalant te zijn met ons kostbaarste juweel. Om het tegendeel te bewijzen en uit schuldbesef had ik al overal gezocht, in de stofzuigerzak, in de besteklade, in ongedragen schoenen, achter de boeken… zonder succes. Na maanden zoeken werd het voorval gecategoriseerd als onrustwekkende verdwijning met nog weinig kans op een positieve afloop.

Dus had ik in gedachten al afscheid genomen van ons trouwjuweel. Om het gebrek te compenseren kocht ik een nieuwe ring die een stiefmoederlijke rol over mijn huwelijk probeerde uit te oefenen. Om alles draaglijker te maken minimaliseerde ik de waarde van een ring, want al bij al, zo’n ring was nu toch niet zo belangrijk. Toch piepte elke keer dat klein stemmetje in mijn hoofd dat deze nu niet zomaar een ring was, het was een uniek stuk, speciaal voor ons ontworpen door een vriendin. Het was die ring die Filip over mijn vinger had geschoven in het stadhuis, het was die ring die de eerste getuige was van ons huwelijk, onze belofte zat in die materie vervat, en die belofte leek nu voorgoed verdwenen. Misschien lag hij op de bodem van de verbrandingsoven, versmolten tot een nietig brokje zilver.

Er zat niets anders op. Ik moest verder met mijn getrouwde leven, en dat lukte ook zonder die ring, zij het met de onvermijdelijke ergernissen over elkaars onvolkomenheden. Zo was ik vorige week de medicijnkast aan het opruimen. Ik kan het iedereen aanraden. Al die medicijnen die je niet meer nodig hebt, al die ziektes waarvan je bent genezen. Medicatie en pijnstillers waarvan ik niet eens meer wist waarvoor ze ooit hadden gediend. Er waren pillen zonder doosje en doosjes zonder pillen… Terwijl ik zo’n lege verpakking openscheurde om de bijsluiter eruit te halen, voelde ik een ergernisje opkomen, jegens gezinsleden en lege verpakkingen in kasten. De inhoud van het doosje viel voor mij uit op tafel. Ik zat er met open mond naar te staren. Al mijn opgehoopte ergernissen smolten weg als sneeuw voor de zon. Het was geen bijsluiter, geen lege pillenstrip, zelfs geen losse pillen, maar de enige echte, zo lang vermiste en op miraculeuze wijze teruggekeerde trouwring…