Tram 5

Het is een schok, 50 worden. Niet de leeftijd op zich -alles voelt nog hetzelfde als de dag ervoor- maar al de rest… De mensen rond jou beginnen zich ineens vreemd te gedragen. Sommigen kijken je ongelovig aan, speuren in je gezicht naar sporen van je leeftijd, rimpels of grijze haren en als ze die niet vinden, zeggen ze met een dreigende ondertoon: wacht maar…

Mijn zonen waarschuwen mij dat als ik nog van plan was ooit dat boek te schrijven, ik me toch stilaan moet beginnen haasten, ‘want binnenkort zal dat helemaal niet meer lukken als je dement bent.’ Op het werk gedragen de collega’s zich geheimzinnig. Ze konkelfoezen onder mekaar en op een bepaald moment word ik met een drogreden naar mijn bureau gelokt waar ik eigenlijk niet moest zijn. De dames hadden zich duidelijk geamuseerd en de hele brollenwinkel leeggekocht met alle attributen die er maar bestaan voor een 50-jarige: mijn bureaustoel vakkundig ingetapet met rood-wit lint met van die ‘max. 50’-verkeersborden en overal op en naast mijn scherm dezelfde waarschuwingsborden en -signalen in alle varianten. Mijn werkplek lijkt wel een gevarenzone, alsof ik een vreemde besmettelijke ziekte heb, waar iedereen van ingelicht moet worden. Ik mag het voorgoed vergeten hier ooit nog iemand wijs te maken dat ik ‘rond de 40 ben’, want iedereen schijnt nu te weten dat ik jarig ben en niet zomaar jarig… nee vanaf nu zit ik op tram 5. Nadat ze -als laatste surprise- zingend nog een aardbeientaartje mét kaarsje aanbrengen, vragen ze, oprecht geïnteresseerd: ‘En wat doe je vanavond?’

Als ik dat zelf eens wist! Tot gisteren dacht ik mijn verjaardag in alle rust te vieren en volgende week ergens eens wat vrienden uit te nodigen. Maar dan kreeg ik gisteren ineens dat berichtje van Filip: Schatje, morgen heb ik een verrassing voorzien voor je verjaardag. Pak een valies met een tandenborstel mee en een bikini. Op dat moment zat ik net op de tram (een échte, het nummer weet ik niet) met twee jeugdvriendinnen waarmee ik een avondje-uit had gepland. ‘Weten jullie van iets,’ grapte ik nog, verwijzend naar die vrijgezellenavond die zij een paar jaar geleden in het geniep hadden geregeld samen met Filip. Duidelijk niet. Ze keken even benieuwd als ik en begonnen mee te gissen wat voor verrassing het kon zijn.

En dus sta ik vanavond mijn valies te maken volgens de instructies die wat mij betreft veel te beknopt zijn. ‘Neem ik nu een bikini of badpak,’ vraag ik.
‘Tja, misschien kan het ook zonder bikini,’ zegt Filip nog.
‘En moeten we dan geen handdoeken meedoen? En een pyjama? En toiletgerief?’
Hij wordt wat nerveus van al mijn vragen en zegt dat ik moet stoppen met hem uit te horen.
‘Ja maar, moet ik al gegeten hebben? En als we ook nog moeten zwemmen, waarom vertrekken we pas op 19u?’
‘Omdat het niet vroeger kon,’ zucht hij, waardoor mijn vermoeden wordt bevestigd dat hij weer heel last-minute iets heeft geboekt.

Een uurtje voor ons vertrek, stuur ik nog een bericht naar onze vrienden, voor het geval iemand toch van plan was binnen te springen. ‘We zijn niet thuis vanavond, Filip heeft verrassing voorzien. Ik moet een bikini meenemen en een tandenborstel. Iemand een idee wat het kan zijn?’ ‘Een parenclub, suggereert iemand. ‘Tja wie weet, antwoord ik, ‘Kan je daar ook iets eten?‘

19u. We zitten samen in de auto. Filip aan het stuur naar bestemming onbekend. ‘Ben je nerveus,’ vraagt hij. Ik kijk hem schuin. Hoezo, nerveus? Maar ineens slaat hij zijn remmen dicht, draait het stuur nogal abrupt over en parkeert hij de auto. We stappen uit bij een feestzaaltje, waar je bij mijn weten niet kan overnachten. Ik kijk hem vragend aan en bemerk een vreemde spanning rond zijn mond en opwellende tranen die hij tevergeefs probeert te verbergen achter zijn zonnebril. Ik heb geen tijd er veel over na te denken. Hij trekt mij mee en even later sta ik daar, gewapend met valies met tandenborstel en bikini, in een feestzaal bomvol familie, vrienden, kennissen, collega’s. Gouden vlaggetjes wapperen boven hun hoofden, ze zijn gepimpt en opgekleed, beladen met felicitaties, enveloppen, kussen en cadeaus. Ik krijg een tiara op mijn hoofd gezet en een Miss-50- verjaardagslint en weet niet waar eerst gekeken of wie eerst begroet. Overal bekende gezichten: mijn zonen die mij daarnet nog vroegen of ze nog mochten uitgaan vanavond, mijn moeder die normaal nooit iets kan verzwijgen, mijn tante die deze week nog bij ons was, neven en nichten met wie ik ben opgegroeid, het vriendengroepje waarnaar ik daarnet nog dat bericht had gestuurd, mijn oud-collega’s, mijn nieuwe collega’s die dus blijkbaar heel goed toneel kunnen spelen, mijn muziekgroep die ik in geen jaren meer had gezien of gehoord, en zelfs mijn vriendinnen aan wie ik gisteren het berichtje had voorgelezen.

Het is een schok, 50 worden. Vooral de dag erna. Als het besef begint te komen, dat al die mensen uit al die verschillende levensfasen en contexten, allemaal, al die tijd, zo hun stinkende best hebben gedaan om jouw feest te doen slagen. Je voelt je ineens veel ouder, wijzer en rijker.