Kot

Mattis was een dag oud, toen zijn vader hem uit zijn wiegje nam en met gestrekte armen in de lucht hield. Hij bekeek het pasgeboren mensje en zei na een tijdje vol compassie: “’t is toch wreed dat dit wezentje nu nog zoveel jaar op de schoolbanken moet gaan zitten.” De baby reageerde niet. Hij hing er half slapend bij. Zijn beentjes nog tegen zijn lijfje opgetrokken als in de baarmoeder. Daar had hij vanaf dag 1 ondervonden dat alles min of meer vanzelf in orde kwam in dit leven. Hij was er dus fraai gerust in en gedroeg zich -achteraf bekeken- even gelaten en onbekommerd als tijdens zijn latere schoolcarrière. Op zijn gemak walsend tussen huiswerk en opdrachten door, net genoeg inspanning leverend om nergens te blijven haperen. Het is pas de laatste jaren, nu het einde van zijn middelbare school in zicht kwam, dat er ergens een besef leek door te sijpelen: als hij dit bon vivant leventje wou aanhouden en niet in een of andere eentonige job wou belanden, was het nu de moment om een tandje bij te steken. En dat is de reden waarom we vandaag samen op pad zijn.

De zon schijnt als een reusachtige schijnwerper op de hoofdrolspeler van vandaag: een huis in centrum Gent. Zo’n voormalig herenhuis dat -bij gebrek aan heren- nu dienst doet als studentenhuis. De witte gevel weerkaatst het zonlicht en steekt fel af tegen de staalblauwe hemel op deze vroege lentedag. We staan er vol verwachting naar te kijken vanaf de overkant van de straat. Het dwingt respect af, zo’n gebouw van meer dan een eeuw oud dat er na al die jaren nog zo stijlvol uitziet. Al mag je nu ook weer niet te dicht gaan kijken. Als we de straat oversteken tot vlak bij het huis zien we de sporen van de tijd, de afgebladderde verf en op de zijgevel vinden we zelfs een graffiti-tag, als een ordinaire tattoo na een zatte nacht. De deur toont hier en daar wat blutsen en builen van alles wat studenten hier ooit hebben naar binnen gezeuld: reiskoffers, fietsen, bakken bier, gepikte verkeersborden, bedbodems, koelkasten… Hoeveel bewoners hier dagelijks in en -uitlopen met hun inboedel, kan je aflezen op deurbel -correctie- deurbellen. (In mijn studentenperiode was dat steevast één bel met daaronder een lijst met streepjescodes. Lang-kort-kort stond er naast mijn naam en alleen bij dat signaal wist ik dat ik moest opspringen.) Zo te zien onderging dit huis toch al een paar renovaties. Het is uitgerust met een moderne parlofoon met maar liefst 14 deurbellen. Iedere bel heeft een eigen naamplaatje. Een zinloze investering, lijkt me, want niemand van de studenten doet ooit de moeite dat plexiplaatje los te vijzen en een deftig labeltje te voorzien. In plaats daarvan hangen er stickers en stukken tape vluchtig beschreven met de namen van al even vluchtige bewoners. Ik sta ernaar te staren, lees de namen af en vraag me af of Mattis zijn naam hier misschien binnenkort zal tussen hangen.

De kotbaas komt eindelijk aangesjokt. Hij loopt wat voorovergebogen, waardoor we eerst kennismaken met zijn kalende hoofd. Als hij opkijkt, ziet hij er wat vermoeid uit. Het zijn drukke dagen in zijn branche. Hij heeft een sleutelbos bij waaraan tientallen sleutels rammelen. Eén ervan geeft ons toegang tot dit huis. De deur zwaait open. In tegenstelling tot wat je zou verwachten achter zo’n gevel, verschijnt er geen imponerende inkomhal, maar een smalle gang met deuren en wat verderop een trap. In deze business is het kwestie zo snel mogelijk komaf te maken met overbodige ruimte, want hier zeggen ze niet ‘time’ maar ‘space is money’. De eigenaar opent de kamers die vrij komen. Mattis en ik staan even later in een ruimte van ongeveer vier op vier. Het is maar een schort groot, is de eerste gedachte die bij me opkomt, al komt dat misschien ook door die zwart-wit geruite linoleumvloer die me aan een keukenschort doet denken en mij wat duizelig maakt. Ik kijk omhoog en ja, daar ligt de grootste troef. Een groot raam en hoog plafond. Het is niet nog altijd aan de kleine kant, maar tiny housing is in de mode en het biedt veel voordelen. Zo moeten we nu niet eens rondlopen om alles te zien, maar gewoon even rond onze eigen as draaien. Na één toertje hebben alles gezien, maar we doen er nog één, en nog één… En elke keer ontdekken we nog iets nieuws. Ieder hoekje en kantje wordt benut en elk meubel lijkt wel een dubbele functie te hebben. Een hoogslaper houdt wat vloerruimte vrij voor een bureau, een marmeren schouw doet dienst als boekenrek, het zeteltje in de hoek ernaast blijkt ook een slaapbank te zijn, een wastafel waar je aan de lege kopjes en glazen te zien ook de afwas kunt doen en een kleerkast waarin veel meer zit dan alleen maar kleren. De zon schijnt weelderig binnen alsof ze ons wil overtuigen van de vele mogelijkheden. Het lijkt te lukken. Ik kijk Mattis vragend aan en zie een glimlach op zijn gezicht verschijnen.

Als we naar huis rijden, zit mijn student-in-spe voor zich uit te staren. Hij heeft het huurcontract in zijn handen. We denken samen na over de indeling van de kamer. Waren er gordijnen? Kunnen we die vloerbedekking veranderen?
‘Op kot gaan is toch eigenlijk een beetje als alleen gaan wonen, hé, mama,’ mijmert hij. Ik moet terugdenken aan de periode van zijn geboorte, 19 jaar geleden. Toen had ik een geboortekaartje ontworpen met zijn naam erop om de wereld te laten weten dat hij er was. En zie, nu heeft die weerloze baby van weleer binnenkort zijn eigen deurbel! In plaats van een geboortekaartje, moet ik hoogstens nog een labeltje ontwerpen, zo’n miniem klein briefje met zijn naam erop, om de wereld te laten weten dat hij daar woont, helemaal alleen, mijn eerstgeborene.