Voornemens

Vandaag is een bijzondere dag. Of ja, eigenlijk ook niet, want op zich is er niets anders dan gisteren. Er is alleen één klein dingetje gewijzigd, een cijfer op de kalender. Jawel, we zijn begonnen aan een nieuw jaar. En dat idee triggert de gedachte dat we op een of andere manier opnieuw kunnen beginnen. Ineens heeft iedereen het dus over ‘goede voornemens’. De voornemens variëren sterk, maar je kan ze grosso modo opdelen in twee groepen. Sommigen willen vooral méér van iets: meer sporten, meer lezen, meer sparen en anderen willen minder van iets: minder suiker eten, minder drinken, minder nieuwe kleren kopen. Ik voel een lichte voorkeur voor de visie van de eerste groep, maar ben er zelf nog niet helemaal uit. Zo’n levensbepalende keuze maken, dat is voor mij niet simpel. Want kiezen is verliezen. Ik heb het er al mijn hele leven moeilijk mee. Een keuze maken werkt verlammend, vooral als ik er te lang over kan nadenken.

Tuurlijk zou ik ook meer willen lezen, meer willen schrijven, meer willen sporten, meer willen wandelen, meer mediteren, meer met vriendinnen willen afspreken, meer nieuwe gerechtjes uitproberen, meer opruimen… Maar waar ik dan best eerst op inzet, dat blijft een moeilijke. Ik heb vaak al moeite om te beslissen wat ik zal doen binnen het tijdsbestek van een dag, laat staan over een heel jaar! Neem nu bijvoorbeeld een doordeweekse dag in de vakantie, wanneer ik niet moet werken en geen excuus meer heb om iets niet te doen. Ik kan op zich alles doen, maar waarmee begin ik? Strijken? Naar mijn moeder gaan? Wandelen met de hond? Het terras vegen? De ramen wassen? Een blog schrijven? Dan lig ik in de zetel na te denken over wat ik straks ga doen en beslis ik om toch maar eerst een lekker warm bad te nemen. Het is uiteindelijk toch vakantie voor iets. En in het bad komen de beste ideeën, dat wist Archimedes ook al in de tweede eeuw voor Christus. Hij deed er zijn grootste ontdekking. Het is dankzij dat bad dat we nu nog altijd weten wie hij is. Of ja, wat hij nu precies ontdekte, dat herinner ik me nu ook niet zo direct. En dus, terwijl ik in het warme sop lig, zoek ik het op. “Wat ontdekte Archimedes in zijn bad?” Google weet het uiteraard wel: ‘… dat een lichaam dat geheel of gedeeltelijk in een vloeistof wordt neergelaten, net zo veel gewicht verliest als de verplaatste vloeistof weegt.” Kijk eens aan, wat interessant. Dus volgens de wet van Archimedes zou ik nu toch wel minimum een 5-tal kilo lichter moeten zijn hier in mijn bad! Afvallen was nog nooit zo makkelijk. Genoeg redenen om nog even te blijven liggen. Ik steek mijn arm uit naar de kraan en laat nog wat extra warm water lopen.

En paar graden later, komt Filip mij zoeken. Hij vraagt wat ik aan het doen ben. ‘Nadenken,’ zeg ik. Hij trekt zijn wenkbrauwen omhoog en vertrekt weer zonder iets te zeggen, waarna ik me weer wat dieper onder water laat zakken. Het is niet gelogen, ik denk bijvoorbeeld ook na over wat ik straks zal aantrekken en of ik nu mijn haar zal wassen of niet. Ik ben er nog niet helemaal uit als ik even later iemand op de deur hoor kloppen. Het is één van de jongens die mij nodig heeft: ‘Wat eten we vanavond?’
‘Ik weet het nog niet,’ roep ik terug, ‘ik moet er nog even over nadenken’. Waarna ik mijn gsm er weer bijneem en lukraak gerechtjes begin te googelen die ik al lang eens wou uitproberen: Vol-au-vent, Gentse Waterzooi en nu ik erover nadenk, misschien moet ik soep maken en spaghettisaus om in te vriezen. Dat komt altijd van pas, zowel op luie dagen en als tijdens drukke werkweken.

Ik trek me in één ruk recht uit bad. Mijn lichaam herwint zijn normale volume en gewicht. Archimedes had gelijk, ik voel meteen hoe mijn leven in één keer weer zwaarder aanvoelt. Maar kom op, ik moet maar eens aan mijn dag beginnen. Vakantie of niet. Het leven is geen ponykamp, zeggen ze. Al heb ik dat nooit begrepen, ik hou niet van kampen en ook niet van pony’s. Met harde halen wrijf ik mijn lichaam droog en trek ik kleren aan. Onderweg naar beneden piep ik op de overloop even naar buiten en merk ik hoe de zon door de bestofte ramen schijnt, waardoor mijn missie om te beginnen koken ineens veel minder dringend lijkt dan deze ramen een beurt te geven… In de woonkamer zitten Filip en de hond mij verwachtingsvol aan te kijken. Alsof ze al de hele tijd op mij zaten te wachten. Lucy springt op, en gaat met kwispelende staart bij de voordeur staan. Och ja, dat ook nog: wandelen me de hond. Ach, waarom ook niet.

Tijdens de wandeling vraag ik aan Filip of hij goede voornemens heeft. Filip, heeft geen last van keuzestress, en wil voluit inzetten op zijn fysieke conditie. ‘En jij,’ vraagt hij, ‘heb je er al over nagedacht?’ ‘Ja,’ zeg ik. ‘Te veel,’ denk ik erbij… En ineens weet ik het. Het enige waar ik op moet inzetten, het enige wat mij vooruit kan helpen, het enige dat ervoor zal zorgen dat ik van alles méér zal kunnen doen door één iets minder te doen: ‘Misschien moet ik gewoon proberen wat minder na te denken.’