Dashboard

Het is iets na zeven ‘s morgens en nog pikdonker buiten. Ik voel me niet zo ‘zen’ als ik zou willen zijn wanneer het vakantie is en je op reis mag vertrekken, al snap ik niet hoe dat komt. Misschien omdat het de eerste keer is dat we naar Frankrijk rijden met onze nieuwe -weliswaar tweedehandse- auto. Het is nog wat wennen als je altijd met een camionette hebt gereisd waar er onbeperkt plaats was voor bagage en hond Lucy gezellig tussen ons in zat. Nu zit de te krappe kofferruimte volgestouwd met reistassen en ligt Lucy noodgedwongen op de achterbank. Filip is chauffeur en ik zit zwijgend voor mij uit te staren. Mijn blik dwaalt wat onwennig rond en blijft haken bij het dashboard dat vreemd genoeg in het midden zit in deze wagen, waardoor ik als passagier kan meekijken of er nog benzine genoeg is en of Filip niet te snel rijdt. Ik ben benieuwd welke dynamiek dat zal geven tijdens de autorit.

En dan heb ik ook wel nog wat last van de naweeën van de ‘we-vertrekken-op-reis’-stress. Het is een raar fenomeen, die drang je huis veilig en proper te willen achterlaten. Het is een soort nestdrang, maar dan omgekeerd. Misschien is het daarom dat mannen er minder last van hebben, althans mijn man niet. Terwijl hij alleen maar denkt ‘ik vertrek op reis en ik neem mee’, is dat bij me eerder ‘ik vertrek op reis en ik doe eerst nog…’ En dan volgt een eindeloze lijst taken die ik de ochtend van vertrek nog moet afvinken: de watertank van espressomachine uitgieten, de stekkers van de tv en wasmachine uittrekken, de vuilnisbakken leeg maken… Pas als ik alles heb afgewerkt, kan ik met een gerust hart de voordeur achter mij dichttrekken. En dan zit ik nog maar net in de auto en bedenk ik: ‘shit, ik ben mijn oorringen vergeten in te doen’, ‘Ai, we hebben geen picknick mee’ en ‘Oh nee, heb ik de voordeur wel op slot gedaan?’ Zo duurt dat nog minstens 100 km tot alle dwanggedachten en noodscenario’s wat vervagen en ik eindelijk wat kan vooruitkijken in plaats van achterom.

Nu zitten we dus ongeveer op dat kantelpunt en zijn we toe aan een eerste plaspauze. Filip wacht bij de auto samen met Lucy. Zij hebben de luxe hun plasje gewoon in een grasperkje te kunnen doen, terwijl ik braafjes de damestoiletten opzoek om daar te ontdekken dat er net een bus Japanners werd gelost. Omdat mijn drang om te plassen minder groot is dan mijn honger, beslis ik dan maar eerst koffiekoeken te gaan kopen. Het wegrestaurant is zowaar uitgerust met iets wat lijkt op een echte bakkerij. De Japanners hebben gelukkig de weg naar hier nog niet gevonden, er staan maar twee klanten voor mij. Aan de andere kant van de toonbank is het drukker met zelfs vijf medewerkers. Al is dat in Frankrijk geen garantie op een vlotte bediening, integendeel eigenlijk. Hoe meer personeel, hoe groter de kans dat de ene denkt, dat de andere het wel zal doen. En zo blijkt algauw. Omdat er nog zo weinig klanten zijn beslist één van de vijf dat ze overbodig is en verdwijnt ze naar de backstage van de bakkerij, twee anderen vinden dat ze tijd hebben om een uitgebreid klapje te doen met een klant die net voor mij was. Schieten nog over: een oudere werkneemster die zich beroept op haar anciënniteit om niet te wijken van haar kassa en de bediening van klanten over te laten aan haar jongere collega’s. Waardoor ik het dus moet stellen met een jobstudent die nog wat onzeker is en pas in actie durft te schieten als hij merkt dat ik hem wat dwingend blijf aankijken. Ik bestel vier ontbijtkoeken. Hij verdeelt ze over twee zakjes, alsof hij vreest dat de croissants ruzie zouden maken met de chocoladekoeken. Maar goed. Zijn job zit erop. Hij deponeert de zakjes bij de dame aan de kassa die nog met de vorige klant aan het afrekenen is en nu pas bedenkt dat ze ook nog koffie wil. Als de ancien bakkerin er eindelijk aan toe is mijn bestelling af te rekenen, vraagt ze of ik geen drankjes wil. Ik heb tijdens het wachten de prijslijst bekeken en wijselijk besloten een koffie te nemen aan de automaat die ik onderweg naar hier was tegengekomen.

Met het ontbijt in mijn handen loop ik dus tot bij zo’n automaat, waar de dranken eigenlijk even duur blijken te zijn. Ik kies een zoetige Latte Karamel in de hoop mijn humeur wat op te krikken. Mijn beker is nog maar halfvol met -voor zover ik het kon zien- enkel wat water en karamelstroop als er een foutmelding op het scherm floept. Het toestel excuseert zich, dat er geen melk meer is en adviseert hulp te vragen bij personeel. Hier sta ik dan, bij deze onbemande automaat. Ik kijk wat hulpeloos rond. Veel personeel is hier niet te zien en ik kan toch moeilijk in de bakkerij hulp vragen nadat ik daar besloot geen koffie te kopen. Gelukkig loopt er net een jongedame door de gang met een schort en een vuilniszak. Ik wijs naar het scherm en zeg dat er blijkbaar geen melk meer in het toestel zit. Ze wijst naar een nummer op de zijkant van het toestel en zegt dat ik naar daar moet bellen bij technische problemen. Ik kijk verbouwereerd van haar naar het nummer dat ze aanwijst, dat niet eens een telefoonnummer is maar een serienummer. Maar ik heb de fut niet in het Frans te expliceren dat je in het leven soms meer steun hebt aan mensen die gewoon eerlijk toegeven dat ze het ook niet weten. In plaats daarvan bedank ik haar voor de moeite en vertrek ik met een halve beker karamelsap terug naar de auto. Wat is dat toch vandaag? Ik voel aan alles dat de er iets wringt, maar ik heb geen idee wat ik kan doen om het tij te keren en wat positiever te blijven.

Terug bij de auto tref ik Filip aan die er ondertussen al drie wandelingen rond de parking heeft opzitten en net aan het overwegen was mij als vermist op te geven. Hij snapt er niets van, vooral wanneer hij verneemt dat ik na al die tijd terugkeer zonder te hebben geplast en zonder koffie. We rijden verder. Of ja, een klein beetje verder maar. Want dan begint er iets te pinken op dat dashboard waarop ik volledig zicht heb. Het woord SERVICE licht op met een bijhorend piepsignaal en alsof dat niet genoeg is ook nog een lampje dat een motor moet voorstellen. Ik blijf er verrassend rustig bij, gelaten bijna. Misschien omdat dit perfect bij mijn stemming past. ‘Dat ik nog had gezegd dat we naar de garage moesten voor nazicht vóór we vertrokken,’ is het eerste wat ik langs mijn neus weg sneer naar Filip. Al besef ik dat ik beter zou zwijgen nu. Ik ken tenslotte niets van auto’s en ik moet proberen constructief te blijven, dus opper ik nog: ‘Kunnen we geen Renault-garage in de buurt zoeken?’ Waarop hij laconiek repliceert dat we met een Citroën rijden. Dus ja, voor de rest onthoud ik me van commentaar en leg ik me neer bij de overmacht van de situatie. Na een blik te werpen op de technische handleiding van de auto beslist mijn chauffeur terug te keren. En met terug, bedoelt hij echt terug, als in de zin van ‘terug naar huis’. Dat huis dus dat er overigens piekfijn bijligt. Waar de vuilnisbakken leeg zijn, de afwas gedaan, de stekkers uitgetrokken en waar ik eigenhandig kan vaststellen dat de voordeur echt wel op slot was.