Leef

Stel… je weet dat je morgen sterft, wat zou je als laatste avondmaal willen? De vraag ligt op tafel tijdens het avondeten. Hoe we erbij gekomen zijn, herinner ik me niet meer. Misschien was het een thema van een Netflix-serie die we bespraken, misschien was het Filip die dacht dat hij corona had, of misschien was het gewoon de aanblik van het hoopje puree op ons bord, die een wilde fantasie over lievelingsgerechten triggerde.

Pita! Mattis moet er zoals verwacht niet over nadenken. Simon -ook zoals verwacht- blijft twijfelen tussen rosbief met erwtjes van oma of een buffet van pizza, frietjes én spaghetti. Filip zijn voorkeur probeer ik te voorspellen: witloof in hesp in de oven door mij klaargemaakt? Hij bevestigt dat meteen natuurlijk – je wil geen ruzie de laatste dag. En voor mezelf kies ik de gegrilde feta van het grieks restaurant, ik zie me niet staan koken op mijn laatste dag. Zo, dat is mooi geregeld!

Terwijl ik de tafel afruim, blijft de vraag door mijn hoofd spoken. Moest ik nu weten dat ik morgen zou sterven, zou ik dan op restaurant willen vandaag? Zou ik überhaupt iets door mijn keel krijgen? Wat zou ik doen op mijn laatste dag?

Leef elke dag alsof het je laatste is… Ik vond het altijd zo’n mooie spreuk. Maar nu ik er dieper over nadenk. Ik weet het zo niet. Ik ken mezelf, ik blokkeer op deadlines, ik zou elke minuut op mijn horloge kijken en niets gedaan krijgen. Veel kans dat ik mijn bed niet eens uitkom, verlamd door de angst niet de juiste keuzes te maken in de tijd die me nog rest.

Nee, wat een akelige gedachte! Ik moet op zoek naar een ander levensmotto. Ik wil wel van elke dag genieten, maar dan liefst zonder de wetenschap dat het de laatste is. Waarom niet ‘Leef alsof je eeuwig leeft’? Zou ik dan niet voluit durven gaan, zonder angst voor gevaren, 100% kunnen genieten? Maar dan besef ik het. Het geheim zit hem natuurlijk in het woord ‘alsof’, leef alsof het je laatste dag is en leef alsof je eeuwig te gaan hebt. Het is de kwestie van het halfvolle of halflege glas.

Wat maakt het uit. De klemtoon ligt natuurlijk op ‘Leef’! Wel, daar kan ik me in vinden en in dat geval… ik moet meteen mijn vrienden opbellen, hen uitnodigen voor een tuinfeest, de polonaise dansen tot we erbij neervallen en op het leven toasten met cava alsof een kater niet bestá-a-áát en André Hazes jr. mag ook komen.

Nu alleen nog de versoepelingen afwachten.