Categorie: Frankrijk

Deze nacht werd ik ineens wakker van een vreemd geluid. Ik kon het niet meteen thuiswijzen. Als het loeien van een koe, maar dan minder krachtig, zoals een koe zou klinken als die hees is en ook nog eens heel erg vermoeid. Mijn eerste gedachte was dat het Filip was. Hij is al een paar dagen wat ziek en misschien had hij last van een verstopte neus. Maar toen hij zich ook oprichtte en dat geluid niet ophield, dacht ik, dat het dan wel Lucy moest zijn, die naast mij op de grond lag te slapen. Maar ook zij richtte haar kop op en keek ons verdwaasd aan. Daar zaten we dan met z’n drieën midden in de nacht, rechtop in bed, te luisteren naar een hese koe.

Meer lezen over Vakantielief

Spinnen zal ik oppakken en buiten zetten, een drijvende vlinder wil ik redden, een wesp probeer ik met veel geduld te verdrijven, maar muggen… die mep ik dood. Ik heb absoluut geen compassie met muggenzieltjes. Ze mogen van mijn part zo snel mogelijk naar het hiernamaals verhuizen om daar te reïncarneren in een wezen dat tenminste iets van nut heeft in deze wereld. Want zeg nu eerlijk, wat is het doel van een muggenleven? Ze bezorgen iedereen slapeloze nachten en hun irritante aanwezigheid is vooral commercieel interessant is voor de makers van bedenkelijke muggensprays en schadelijke verdelgingsmiddelen. Nee, met muggen heb ik geen zier medelijden. Zonder gewetenswroeging sla ik ze plat en aanschouw ik daarna met leedvermaak de 2D versies van mijn belagers.

Meer lezen over Muggen

Door het raampje van de trein zie ik hoe het landschap alsmaar trager voorbij schuift. De bebouwing dikt geleidelijk aan in het zonovergoten decor tot ineens vlakbij mijn raam een antiek stationsgebouw opdoemt en de film abrupt stil valt. Ik stap uit en sta in een klein stationnetje. Niet ‘s morgens in de vroegte, zoals in het liedje, maar veel te laat in de snikhete namiddag. In de verte zie ik mijn reisgenote meteen al staan, Anniek. Hoewel ik haar al zeer lang ken, kan ik me niet herinneren dat ik ooit zo blij was haar te zien. Na een moeizame tocht naar hier vol hindernissen, een TGV met technische problemen en te weinig wagons, vertragingen, gemiste treinen, bijna platte gsm… ben ik ongelooflijk opgelucht dat ik hier ben geraakt. In dit vergeten dorpje waar zelfs het TGV-personeel van daarnet -bij wie ik informeerde naar de beste verbinding naar hier- nog nooit van had gehoord. Saint Laurent de la Prée vlakbij Rochefort.

Meer lezen over Joannebus

We gaan naar de rommelmarkt en we nemen mee: een bloemetjesservies, wandkandelaars, karaffen, oude spiegels, een houten koffertje, een set kampeerkookpotten, Pokémonkaarten… Van die spullen die misschien ooit (lees ‘nooit’) van pas komen, en dus ideaal zijn voor een authentieke Franse vide-grenier. Meedoen aan een lokale rommelmarkt is bovendien een goeie manier om ons te integreren in deze nieuwe streek, de gewoontes te leren kennen en wie weet vrienden te maken… dachten we zo.

Meer lezen over Vide-grenier

Als de kaart van Frankrijk een lichaam zou zijn, dan is Parijs het pompend hart en de streek, rond Bordeaux, links onder in de flank, de lever. Het is daar, op die plek, diep in de buik van Frankrijk, dat wij ons schuilhouden deze zomer. En dat te midden van een hittegolf. Het is dus essentieel dat we op tijd iets drinken, wat we uiteraard gewillig doen. We wagen ons wel eens aan een wandeling, of doen toch een poging tot. Maar als het zo broeierig heet is dat zelfs de vogels geen moeite meer doen om te fluiten, dan moet je de toerist niet uithangen. Dus houden we meestal halt bij een schaduwrijk terras in ons dorp. Zoals nu. Om de cafébaas te ontzien -en ook omdat we dorst hadden- is Filip bij aankomst meteen twee pintjes aan de toog gaan bestellen. De man was nog even in de weer met zijn tv-toestel, maar beloofde die zo meteen te brengen. En dus zitten we braaf te wachten op twee frisse biertjes.

Meer lezen over Dorst

Tomatensoep, gazpacho, tomaat-mozzarella… De tomaten die ik vorige week van onze Franse buurman kreeg, zijn ondertussen allemaal verwerkt, maar in onze vriendschap zit weinig evolutie. Met zijn schenking heeft hij een stap in onze richting gezet, dat beseffen we. Het is nu onze beurt om toenadering te zoeken, de tomaat ligt nu in ons kamp om het zo te zeggen. En dat waren we ook van plan, maar op een of andere manier is dat na meer dan een week nog steeds niet gelukt. Niet dat we geen pogingen hebben gedaan, er gaat hier geen dag voorbij zonder. Dagelijks passeren we één of meerdere keren aan zijn huis en elke keer bereiden we ons voor op een ‘ongedwongen’ babbel waarop we hem misschien wel uitnodigen op de aperitief. Maar ofwel is hij nergens te bespeuren ofwel is er een andere situatie die een normaal gesprek in de weg staat.

Meer lezen over Tomaten II

‘Ah les Belges!’ Zo begroet de madam van de superette ons iedere keer we haar winkel binnen komen. Ze maakt er een sport van elke klant persoonlijk te begroeten en bij het afrekenen aan de kassa een klapke te doen. Dat laatste is de wederdienst die je moet leveren om van haar aanbod te mogen profiteren. Het gevolg is dat ze alles weet over iedereen, meer dan op de mairie ooit is gekend. Alleen zij kent de dorpsbewoners echt, hun huwelijksproblemen, hun kwaaltjes, alleen zij weet waar de toevallige passanten vandaan komen, en het is zij die als eerste de nieuwkomers ontmoet in het dorp, zoals wij. Zelfs al duurt het onhandig lang om iets in het Frans uit te leggen omdat je struikelt over werkwoordsvervoegingen, ook al staat er een rij lokale klanten achter je te wachten: het is haar winkel, iedereen gelijk voor de wet, je vertrekt niet zonder je klapke.

Meer lezen over Tomaten I

Het regent, geen ideale dag voor makelaars om huizen te verkopen. Maar onze makelaar heeft geluk. Filip is goed voorbereid. Hij heeft het huis al bezocht via Google Streetview. Toen was het stralend weer. Zo wist hij hoe de gevel eruit zag in de blakende zon, dat het modderige gras in de tuin ook groen kon zijn en dat de kale takken over het terras in de zomer een prachtige blauwregen was. Het was toen zo’n aangenaam weer dat hij zelfs nog wat verder was gewandeld, hand in hand met het oranje Streetview-mannetje had hij het hele dorp al bezocht. Toen we hier gisterenavond na 930 km autostrade aankwamen, wees hij me alle bezienswaardigheden aan alsof hij hier in een vorig leven had gewoond: de kerk, het stadhuis, de superette, de kapper, een pizzeria, de restaurantjes. Deze makelaar heeft maar één troef meer in handen: de sleutel om de binnenkant van dit huis te bezichtigen.

Meer lezen over Huisbezoek