Vide-grenier

We gaan naar de rommelmarkt en we nemen mee: een bloemetjesservies, wandkandelaars, karaffen, oude spiegels, een houten koffertje, een set kampeerkookpotten, Pokémonkaarten… Van die spullen die misschien ooit (lees ‘nooit’) van pas komen, en dus ideaal zijn voor een authentieke Franse vide-grenier. Meedoen aan een lokale rommelmarkt is bovendien een goeie manier om ons te integreren in deze nieuwe streek, de gewoontes te leren kennen en wie weet vrienden te maken… dachten we zo.

En dus zitten we vandaag al om kwart voor zeven ‘s ochtends, nog met een slaperige blik in de camionette. Filip aan het stuur, Lucy in het midden en ik ernaast. De airco blaast veel te koude lucht voor dit uur van de dag en de ramen dampen aan. De sfeer zit er nog niet in. We hebben allebei slecht geslapen. Ik door het onaangename vooruitzicht te worden gewekt door een wekker en Filip omdat hij de ganse nacht alle prijzen van zijn brocante in gedachten heeft liggen wijzigen. 

De gps leidt ons naar Place de l’Eglise in een naburig dorp. Zodra ik het kerkplein voor ons zie opduiken, vol geconcentreerde bedrijvigheid van geroutineerde rommelmarktmensen, begin ik zenuwen te krijgen. Het is onze eerste keer. We zijn bleutjes zonder ook maar iets van rommelmarkt-routine, hopelijk vallen we hier niet door de mand. Maar het is te laat om ons te bedenken. Een man met documenten in zijn handen, merkt op hoe we met onze camionette bij de ingang van het plein blijven aarzelen, onzeker of we mogen oprijden. Hij komt op ons afgestapt. Het blijkt de placier te zijn, dat is de man die iedereen zijn plaats toewijst. Hij kijkt op zijn lijst of we zijn ingeschreven en vraagt ons dan om hem te volgen. En zo rijden we stapvoets achter hem aan tot hij zich omdraait en aangeeft dat we mogen stoppen. En vanaf dan heb ik geen tijd meer om aan mijn zenuwen te denken. 

Ik stap als eerste uit en merk dat onze Belgische nummerplaat ons uiteraard al meteen heeft verraden dat we geen locals zijn. En de placier -die overigens heel vriendelijk is en waarschijnlijk aanvoelt dat we zenuwachtig zijn- begint ons zowaar aan te spreken in het Nederlands. Hij heeft de taal opgerakeld toen hij een tijdje in Antwerpen verbleef, vertelt hij. Hij wijst de fluo strepen aan op de grond waartussen we onze winkel mogen opbouwen en wenst ons accentloos ‘veel succes’. Maar Lucy, die achter mijn rug uit de camionette is gesprongen, houdt zich niet aan die beperkingen en begint buiten de lijntjes te snuffelen. In haar enthousiasme is ze op haar eentje de overburen gaan begroeten. Maar de vrouw blijkt geen dierenvriend en alsof Lucy haar een oneerbaar voorstel heeft gedaan, hoor ik haar ineens luid roepen dat ze ‘Pas d’accord!’ is. Het is minuut 1 en het is nu al duidelijk dat we geen vrienden gaan worden. 

Filip is nu ook uitgestapt en begint meteen uit te laden. Door al die heisa, weet ik eigenlijk niet waar eerst gesprongen. Enerzijds wil ik zo snel mogelijk alles helpen uitladen zodat de camionette weg kan, maar anderzijds besef ik dat ik mij beter eerst over Lucy ontferm zodat ze ons niet nog meer in affronten doet vallen. In mijn ooghoeken zie ik hoe Filip haastig de camionette aan het leegmaken is, maar daarbij wordt gehinderd door nieuwsgierige opkopers die hem voor de voeten lopen en net niet in de laadruimte kruipen. Zodra Lucy met haar leiband vasthangt en braafjes tussen onze spullen zit alsof ze zelf koopwaar is, schiet ik Filip te hulp. Iedereen heeft ondertussen gehoord dat we Belgen zijn, wat blijkbaar tot de verbeelding spreekt. Een van de kijklustigen ziet mij iets uit de koffer halen, wat lijkt op een schilderij. Hij komt naar me toe en vraagt of het toch niet toevallig een echte Brueghel is. Ik heb zin om te zeggen van wel, maar het prijsstickertje van € 5 dat Filip erop heeft gekleefd zal mij ongetwijfeld verraden. Een andere typ loopt door ons kraam, pakt alles vast en selecteert kandelaars en lampen die hij samen in hoekje zet, alsof hij als ancien hier het recht heeft artikels te claimen nog voor we ze hebben kunnen etaleren. Kregelig word ik ervan. Terwijl Filip de auto nu elders is gaan parkeren, krijg ik de belangrijke taak even alleen alles te bewaken. Een man, die van op afstand stond te kijken, komt naderbij, wijst een spiegel aan en vraagt me ‘Pouvez-vous me faire un bon prix’. Ik antwoord ‘C’est mon mari qui fait les prix’ en dat hij maar een beetje moet wachten. Nooit gedacht dat rommelmarktje spelen zo vermoeiend kon zijn. 

Een dik uur later zijn we dan eindelijk deftig geïnstalleerd en hebben we tijd om wat te bekomen van de eerste hectiek. Vanuit twee strandstoelen achter ons kraam, zitten we, net als twee gepensioneerde oudjes bij mooi weer voor hun gevel op de stoep,  ongegeneerd naar de passanten kijken die in dit geval niet gewoon voorbijwandelen maar met gemengde interesse onze koopwaar inspecteren. Sommigen zeggen niets, blijven in stilte even staan, schijnbaar ongeïnteresseerd en halen dan ineens geld tevoorschijn om zonder afdingen iets te kopen, anderen pakken iets vast, draaien het twintig keer om, stellen vragen, discussiëren en leggen het dan gewoon terug neer. 

Het blijkt ook een voordeel dat we Belgen zijn en spullen meehebben die ze hier niet kennen, zoals die set strakke plafond-amplieken die heel ‘modern’ ogen naar klassieke Franse normen maar ons nadeel is dat we dan niet veel weten over het materiaal dat we hier uit ons vakantiehuis mee hebben. Nee, we hebben geen idee hoe oud die nep-kristallen luster precies is, en nee, we weten ook niet waarvoor dat houten kistje ooit heeft gediend. Er is ook een schilderij. Of ja, je weet wel, die vermeende Brueghel van daarnet. Sinds het wat op kijkhoogte staat, krijgt het meer aandacht. Ik vind het persoonlijk een afschuwelijk lelijk werk met alleen maar bruintinten. En in feite is het niet eens een schilderij, maar een reproductie op doek die is vergeeld op de koop toe, alsof er koffie op is gemorst. Een mevrouw die voorbijloopt vraagt welke stad erop staat afgebeeld. Ik zeg naar waarheid dat ik het niet weet en laat haar vrij associëren wat ze in het gedrocht ziet. De dame blijft ernaar staren met haar hoofd wat schuin en haar ogen half dichtgeknepen, zoals wanneer je een oude bekende tegenkomt op straat maar je je niet meer herinnert van waar je hem kent. Ze roept haar man erbij en vraagt zijn deskundige mening. En zowaar ik er bij was, ze menen een nabijgelegen stad te herkennen in de periode van de middeleeuwen. Jaja, die oude brug en dat kasteel erachter, dat moet het zijn. Je moet weten dat het hier vol ligt met middeleeuwse bruggen en kastelen en ik ondertussen via Google weet dat het werk niet van een Franse maar van Italiaanse Schilder is. De dame doet geen bod maar levert ons wel een mooi verkoopsargument. 

Een volgende passant is een oudere man uit de buurt, die antiek verzamelt en al voor de derde keer bij ons kraam staat weg te dromen -hij is nogal fan van ons. We wijzen hem naar het nepwerk en vragen hem of dat niet interessant is. We zeggen dat het een tafereel is van dat naburig dorp, dat hij ook kent uiteraard, in de Middeleeuwen. Hij komt nader, bekijkt het van dichtbij en doet een bod van € 3. Filip ontpopt zich als een echte commerçant. De Fernand Kostermans van de Bordeauxtreek en zegt dat hij het niet weg doet voor minder dan € 5. Maar onze Fernand is wat overmoedig geweest. De man hapt niet toe. Hij wou een geste doen uit sympathie, maar € 5, dat is teveel van het goede.

En dus zitten we nog altijd opgescheept met dat authentieke Franse tafereel. Maar we geven niet op. Na afloop van de vide-grenier hebben we alvast aan de placier gevraagd ons plekje te reserveren voor volgend jaar.